Mooi weer

Mijn eigen koning worden XLIV.

Het is een raar voorjaar qua weer: ik zat gisteren in de auto terwijl ik het weerbericht hoorde, dat temperaturen aankondigde van 21 tot 35 graden...op één en dezelfde dag in Nederland!! Ik dacht even dat het aan mijn gehoor lag, maar dat was niet zo. En een check via familie in Amsterdam bevestigde dat het daar die avond lekker koel was, terwijl onze kinderen hun bed uit zweetten.

En dat terwijl ik diezelfde ochtend nog met 30 km/u op de snelweg had moeten rijden vanwege stortregens en een dikke laag water op de weg. Voor iemand zoals ik, die wel van afwisseling houdt, is dit helemaal niet erg. Je moet alleen wel even het weerbericht blijven volgen...Ik ben normaal gesproken niet zo met het weer bezig, zeker als het wat stabieler is. Dan kan ik me er weer aan storen dat het dagen bewolkt en koel is. Of na 3 dagen hitte, dan mag van mij de thermostaat daar boven ook weer omlaag. Het is ook niet gauw goed, wat dat betreft ben ik ook een echte Nederlander!

Er zitten ook leuke kanten aan al die verschillende weersomstandigheden van de laatste maanden. Zo kwam ik er deze week per ongeluk achter, hoe gezellig regen klinkt als je de achterdeur open laat staan tijdens een regenbui. Voorheen ging dat niet zonder een waterballet in de bijkeuken, maar sinds de aanwezigheid van onze veranda is dat opeens wel mogelijk. Het geeft zo'n rustgevend gevoel, dat getik op het dak, de bestrating en de planten. En de overige geluiden worden er door gedempt. Dubbel plezier dus!

En vandaag reed ik door een bos, na een lange, alles doordrenkende regenbui. Helaas was ik met de auto, anders had ik die lekkere geur die regen altijd achterlaat extra goed kunnen opsnuiven. Nu moest ik het doen met een herinnering aan die geur, maar wel met het prachtige beeld van verdampend water. Die damp hing als een mysterieuze mist boven het wegdek, waardoor het een hele andere beleving werd dan als je tijdens een plensbui door een druilerig bos rijdt. Voor de tuin was deze regen ook zeer welkom, nu alles zo hard aan het groeien en bloeien is. 

Door al die extremen trekt het weer wel onze aandacht, dat is duidelijk. En ik heb geleerd dat 'mooi weer' veel meer is dan 25 graden, weinig wind en een strakblauwe hemel!

Tijdsbesef

Mijn eigen koning worden XLIII.

We naderen alweer de langste dag van het jaar, wat vliegt de tijd weer voorbij. Ik weet nog zo goed dat onze oudste dit schooljaar naar de middelbare school ging en nu mag ze volgende week haar boeken al weer inleveren. Waar blijft de tijd?! Ik heb het gevoel dat het allemaal steeds sneller gaat, alsof ik in een accelererende raceauto zit. Gelukkig ben ik niet de enige, kennelijk is het een wijd verbreid fenomeen.

Het schijnt ook bij het ouder worden te horen. En dat vind ik wel een spannende opmerking, want wat betekent dat dan? Ik kan begrijpen dat voor een baby of peuter, die nog geen tijdsbegrip heeft, de dagen geen dagen zijn, maar zich herhalende activiteiten, een ritme waarin het kind zich laat mee bewegen. Naarmate we ouder worden en leren klok lezen, worden we ons vroeger of later - en sommigen nooit ;-) - steeds meer bewust van de tijd. Ik verlang nog wel eens terug naar de tijd dat ik zonder enig tijdsbesef op mijn rug in het gras naar de wolken lag te kijken.

Maar kennelijk ontwikkelt het tijdsbesef zich daarna verder, en staat het niet stil. Want de dagen worden niet korter, en duren nog steeds 24 uur, maar het voelt wel alsof ze steeds sneller voorbij gaan. Daar zijn vast theorieën over bedacht, maar voor mij is het belangrijkste dat ik me er van bewust ben dat dit zo voor mij voelt en dat ik me besef dat er verschil tussen mijn beleving van tijd is, en die van mijn kinderen, en ook die van sommige andere mensen.

Ik kan me bijvoorbeeld wel eens ergeren aan de traagheid waarmee één van onze kinderen soms door de week aan het ontbijt boterhammen aan het eten is, terwijl ik op dat moment een redelijke tijdsdruk ervaar. Als ik me er van bewust ben dat het heerlijk is om geen tijdsdruk te hoeven ervaren, dan kan ik gewoon een beetje meegenieten door me dat gevoel op dat moment te herinneren van vroeger. Daarmee verbind ik me dan ook met mijn kind, en dat werkt een stuk positiever dan dat ik chagrijnig opmerk dat er in tien minuten tijd nog geen voortgang is te zien op het bord van kindlief.

Wonderbaarlijk, dat tijdsbesef. En ik denk dat het heel gezond is om die verwondering ook toe te laten, en te proberen af en toe eens in te stappen in de auto van de ander, om nog even in de metafoor van de raceauto te kruipen. Het scheelt allicht een aantal frustratiemomenten, zeker voor lieden zoals ik, die behept zijn met een lekkere portie ochtendhumeur :-)

Je bent wat je eet?

Mijn eigen koning worden XLII.

Een tijdje geleden schreef ik een blog over rommel als procesindicator (1 juni) en de analogie met voedsel. Ik moest er een tijdje op broeden, om voor mezelf duidelijk te krijgen hoe ik dat nou bedoelde, zonder er een uitgebreide studie van te maken of te verzanden in een betoog van 5 kantjes. En vandaag is het ei gelegd; ik zat te worstelen met financiële materie met een vriendin van me en besefte me dat ik op dat gebied te weinig 'verteerkracht' bezit; ik kan goed met geld omgaan, maar als het gaat om met geld om te gaan als een levend proces, zoals ondernemers dat vaak goed kunnen, mis ik toch het één en ander. Dat is niet erg, ik heb weer andere kwaliteiten, maar soms zou ik het wel handig vinden.

Die verteerkracht kennen we natuurlijk ook vooral van het spijsverteringsproces. Iedereen weet van zichzelf of hij een goede spijsvertering heeft, of bij bepaalde levensmiddelen meer moeite moet doen, er slecht op reageert, of er helemaal niets mee kan. Wat dat betreft is de vorm, samenstelling en kleur van je ontlasting een prima 'procesindicator' van de kwaliteit van je vertering, om de analogie met de eerder genoemde blog nog even te pakken. Meestal houdt het bewustzijn over de verbinding die we als mens met ons voedsel aangaan daarbij op. Maar het is erg interessant om je er wat meer in te verdiepen. Mijn vroegere leraar geschiedenis schold eens een leerling uit door te zeggen dat de jongen was wat hij at; een gehaktbal. Dat klopt ook met het bekende gezegde dat je bent wat je eet. Maar misschien moeten we dat een klein beetje updaten naar: je bent wat je opneemt, wat je verteert.

Zonder dit verder met wetenschappelijke studies toe te lichten kan ik wel zeggen dat inmiddels duidelijk is dat de kwaliteit van onze voeding van invloed is op ons hele wezen; van ons hart- en vaatstelsel, ons immuunsysteem tot onze geestkracht. En niemand zal dit ontkennen. Maar het frappante is dat vervolgens relatief weinig mensen echt bewust met voeding omgaan. Op de één of andere manier krijgt dit niet de hoge prioriteit die het nodig heeft, en belandt het tussen alle andere belangrijke dingen die gedaan moeten worden. De schijf van vijf is bij veel mensen wel ergens blijven hangen, maar dat is inmiddels een achterhaalde visie, en dat weten velen niet. En misschien is het net als bij roken; "nou en, dan leef ik toch een paar jaar minder, boeien."

Mij persoonlijk gaat het niet om die pure gezondheidswinst; dat is mooi meegenomen, maar de essentie voor mij is, dat ik met goede voeding mijn lichaam niet onnodig uitput. En daarbij zie ik eten als een ontmoeting met het betreffende levensmiddel, en elke ontmoeting maakt me 'rijker': Schreef ik in een eerdere blog dat de natuur onze spiegel is; door de natuur te eten, te ontmoeten en te verteren, kunnen we, afhankelijk van de kwaliteit van dat voedsel, bijzondere krachten in ons vrij maken. En met die krachten kunnen we weer verder op ons ontwikkelingspad. Ik zie hier het beeld van de prins die door de wereld trekt en allerlei gevaren het hoofd biedt, om uiteindelijk met zijn prinses te trouwen en wijs heerser over zijn koninkrijk te kunnen zijn...

Tussen drift en drijfveer

Mijn eigen koning worden XLI.

Vandaag moest ik opeens denken aan het gedicht dat ik schreef voor mijn afstuderen aan de academie voor ouders, een paar jaar geleden. Die 5 zaterdagen per jaar, in 3 achtereenvolgende jaren waren echte kadootjes. Het was heerlijk om in contact te zijn met andere ouders die ook bezig waren om de uitdagingen van het ouderschap op te pakken. Elke zaterdag werden we ondergedompeld in de lesstof en gingen we ook zelf aan de slag. Ik denk er nog wel eens met heimwee aan terug! 

Stiekem hoopte ik dat voor mij als 'afgestudeerd ouder' de opvoeding een stuk makkelijker zou zijn. Die illusie vervloog echter al tijdens de eerste dag van de academie. Hoe bewuster je wordt, des te meer zie je wat je mist; het is net als met het vergaren van kennis: hoe meer kennis, hoe meer twijfel (Johann Wolfgang Goethe). De troost die ik heb, is dat ik me besef dat ik, wij als ouders, het met de beste intenties proberen goed te doen. Het is niet verboden om fouten te maken gelukkig, we leren vaak het meest van onze fouten. Dus wat is eigenlijk fout?

Het eindwerkstuk dat we na drie jaar academie mochten maken, kon van alles zijn. Ik koos voor een drieluik van schildering, kleiwerk en een gedicht. Het gedicht geeft de uitdagingen weer die ik als ouder ervaar. En dat gedicht was dus opeens vandaag weer in mijn gedachten. En tot mijn verwondering merkte ik dat de inhoud me nog steeds past, en dat ik in die paar jaar ook weer de nodige wegen heb bewandeld...

Tussen drift en drijfveer

Naïef verlangen

Krijgt vorm

De geboorte van moeder en kind

Pijn, blijdschap

Verwondering, onzekerheid

Nauwelijks ontgonnen terrein

Van de ziel

Verwordt tot reliëf

De moeder groeit

Met het kind mee

Het landschap wordt geteisterd

Door storm en regen

En gekoesterd

Door warmte

Idealen krijgen vorm

En geven een richting aan

Wederom twijfel

In dit land

Van onbekende wegen

Geen Tom-Tom

Die waarschuwt

Voor dogma of dwaalspoor

Waar ligt mijn drift

Waar mijn drijfveer

Mijn kind

Mens in wording

Spiegel, leermeester

Opeens zie en hoor ik mijzelf

Wezen van twee werelden

Elkaar omarmend in het midden

Ik vervolg mijn weg

Samen, naar vrijheid

Marjolein Doesburg, maart 2010 

 

De kleur van geluk

Mijn eigen koning worden XL.

Steeds weer kom ik er achter dat "Happiness does not depend on outward things, but on the way we see them" (Leo Tolstoy). Wat de ene persoon gelukkig maakt, maakt de andere ongelukkig. Neem bijvoorbeeld de lente: voor de één heerlijk, maar een ramp voor iemand met allergie voor gras en pollen. Je geluk komt voort uit hoe je iets ziet, en niet uit wat je ziet. Binnen een gezin kunnen de verschillende familieleden zich ieder gebeurtenissen uit het verleden anders herinneren, ondanks het feit dat ieder lid in principe hetzelfde heeft meegemaakt. Binnen een afdeling kan de ene werknemer elke dag met veel plezier beginnen, terwijl het voor de ander een lijdensweg is. En zo kan ik nog veel voorbeelden noemen.

In een eerdere blog (Ik doe het (me)zelf aan, blog nummer III) raak ik dit onderwerp ook al aan. Ik vind het zo intrigerend, dat 'de chemie' in ieder mens in staat is om een ander beeld achter te laten van een gebeurtenis. En het mooie is dat het voor elk individueel persoon 'waar' is; jijzelf als subject maakt iets mee, wat jij met je eigen 'kleurenpalet' inkleurt op jouw manier. En nog spannender wordt het, als je als mens in de loop van de jaren verandert, om welke reden dan ook, zelfgekozen, of onbewust. Stel dat die hooikoorts over gaat en je volop geniet van het moment dat de natuur volop bloeit. Wat doet dat met je herinnering aan vroegere lentes? De herinnering aan je hooikoorts blijft natuurlijk, en hoe vervelend elke lente was. Maar zijn de kleuren van het plaatje inmiddels toch niet anders dan voorheen? En hoe goed ben je in staat om die beelden van nu te vergelijken met de beelden van voorheen? We bevinden ons immers op een dynamische schaal, het is geen zwart-wit overgang van de ene inkleuring naar de andere.

En terwijl ik dit schrijf besef ik me hoe lastig het ook is om jezelf bewust te zijn van dat 'inkleuringsproces'; het gebeurt de hele tijd, met alles wat je ziet en meemaakt, zowel in positieve als in negatieve zin. Dus eigenlijk komt het er dus op neer dat we zelf verantwoordelijk zijn voor de set met kleuren die we toepassen op het beoordelen van wat we zien, wat we meemaken. De basisset met kleuren die we in huis hebben, is gevormd in de loop van ons leven, en staat onder meer garant voor ingesleten patronen. Door ons hiervan bewust te zijn, zijn we in staat het kleurenpalet naar onze eigen smaak te veranderen. Dat is wel even wat anders dan de woonkamer restylen trouwens...

En daar doorheen doet zich ook nog het fenomeen voor dat op sommige dagen (of periodes) de kleur geel op is, en dat we op andere groen missen. En heel soms zien we helemaal geen kleuren, en is alles zwart en wit, of grijs. Hoe dan ons kleurenpalet weer aan te vullen? Ook dat is voor ieder mens weer anders; de één maakt een wandeling, de ander leest een boek of luistert muziek, en de volgende gaat dansen; zoveel mensen, zoveel mogelijkheden. In feite betekent dit het jezelf weer kunnen opladen (ook weer een eerdere blog die daar aan raakt: Vuurkracht, nummer XIII).

Tja, en dit hele verhaal op zich is ook weer iets wat je als een uitdaging kunt zien, maar ook als iets waar je niet aan wilt denken :-) .....Wie kleurt er lekker mee?!

Verborgen leven

Mijn eigen koning worden XXXIX.

Vandaag heb ik zowel tijdens de lunch als tijdens het avondeten met collega's samen gegeten, beide keren met een andere groep collega's. En, toeval of niet, maar beide keren kwam ik te spreken over thuissituaties, die heel heftig waren. Zo heftig, dat ik merkte dat ik opeens met hele andere ogen naar betreffende collega's keek. Ik voelde een mix van medelijden en bewondering. En ik schaamde me ergens ook een beetje. Medelijden vanwege het verborgen leed, het verborgen leven, dat ze met zich meedragen. Bewondering voor het feit dat ze zijn blijven staan in het leven. Schaamte, omdat ik deze collega's al jaren ontmoet en me opeens besefte hoe weinig persoonlijk ik ze ken.

Als ik dat dan omdraai en bedenk met hoeveel mensen ik dan persoonlijke belevenissen deel, dan besef ik me dat ik daar ook een grens trek. Een paar directe collega's betrek ik wel in mijn reilen en zeilen, maar ik heb er ook geen behoefte aan om alles met iedereen te delen. Waarom niet? Ik weet nog goed dat ik pas moeder was geworden en dat ik het weer heerlijk vond om na mijn zwangerschapsverlof te gaan werken - nadat ik de eerste drempel van het afscheid nemen van mijn kind over was natuurlijk-; ik kon weer even gewoon mezelf zijn, in plaats van 'moeder van'. Ik kon zelf mijn tijd indelen, in plaats van geleefd te worden door de voedingen, de luiers en de slaapjes. En dat wilde ik vooral zo houden, op mijn werk.

Dus kennelijk is het ook een stukje zelfbescherming. Het is heerlijk om een plek te hebben waar je gewoon je werk kunt doen, zonder afgeleid te worden door de dagelijkse sores van thuis. Of is dat toch een vorm van struisvogelpolitiek? Hoe belangrijk is het dan om je collega's door en door te kennen en alles met ze te delen? Als je zoveel weet van iemand, kan dat twee kanten op werken. Naast het hierboven geschetste scenario van onder andere bewondering, kun je je ook storen aan de manier waarop iemand in het leven staat. En dat laatste komt de werksfeer niet ten goede. Daarnaast ben je ook vele uren kwijt met uitwisselen van ervaringen, en dat is niet bevorderlijk voor je werk.

Dus zo bezien is de manier waarop het meestal gaat waarschijnlijk wel de beste; er zijn een paar mensen om je heen die meer betrokken zijn bij veel van wat zich in jouw leven voordoet. Aan die mensen kun je je optrekken in mindere tijden en je kunt hen een schouder bieden als zij dat nodig hebben. Maar waar ik me extra van bewust ben, is dat elk mens zijn persoonlijke levensverhaal met zich meedraagt en dat we daar weinig van kunnen zien; we zien in feite alleen het topje van de ijsberg, daaronder zit een wereld van ervaringen. En die ervaringen hebben de persoon in kwestie gevormd. Zo is elk mens een individueel levenskunstwerk, dat we met respect zouden moeten benaderen. En dat is niet altijd even makkelijk, want soms gaat het topje van de ijsberg niet de gewenste kant op, of botst zelfs tegen je aan...En dan komt het er op aan om onderscheid te kunnen maken tussen hoe iemand zich voordoet, en hoe iemand in wezen is. Dat vergt het nodige loslaten van oordelen, en het goed leren luisteren van ons; een scholingsweg op zich...

Goed en kwaad

Mijn eigen koning worden XXXVIII.

Vanavond waren we weer met ons leesclubje bijeen en bogen we ons wederom over het thema 'goed en kwaad'. Dit is een onderwerp waar we nooit over uitgesproken raken natuurlijk. Kijk alleen al naar alle oorlogen in het verleden die op basis van het verschil van mening hierover zijn gevoerd. Elke partij vindt dat hij de goede zaak verdedigt en dat het kwaad moet worden bestraft...

De vraag kwam naar boven hoe we kunnen beoordelen wat goed en kwaad is, en moeten we dat onderscheid willen maken? Beoordelen we goed en kwaad nu niet voornamelijk aan de effecten die we er van zien, er van ondervinden? Zouden we niet naar het wezen achter het goede en het kwade moeten kijken, en durven we dat wel? Ik moest weer denken aan de mooie tekst van Marianne Williamson (zie mijn blog van 28 mei over onze diepste angst). Als we er goed naar kijken blijken beide kanten afschrikwekkend te zijn voor ons.

Toch ben ik er van overtuigd dat wij als mensen een kanaal voor het goede kunnen zijn, maar dan het 'ware goede'. De idealen die veel mensen hebben, raken daaraan, alleen schuilt er altijd het gevaar van het fanatisme. Volgens mij is het alleen mogelijk het 'ware goede' in jezelf werkzaam te maken, door jezelf als het ware te scholen in het waarnemen, het denken, het voelen en het handelen; daarin een zeker bewustzijn te creëren. Dat is niet echt een alledaagse opleiding, die je bij wijze van spreken op het voortgezet onderwijs standaard krijgt aangeboden. Maar voor het ontwikkelen hiervan zijn wel mogelijkheden beschreven, zoals het zesvoudig pad (Joop van Dam).

Ik wil nog een tijdje met dit thema rond blijven lopen en heb een paar mooie spreuken van wijze mensen gevonden, die de discussie van vanavond eigenlijk heel mooi samenvatten:

Niets is goed en kwaad van zichzelf, onze gedachten maken het zo.
William Shakespeare

Wat uit liefde wordt gedaan, geschiedt altijd buiten goed en kwaad om.
Friedrich Nietzsche

Het kwade is slechts de keerzijde van het goed.
Johann Wolfgang von Goethe

De mensen hebben zelden de moed om volkomen goed of volkomen slecht te zijn.
Machiavelli

Ik zal niet zeggen dat ik hier zo goed en zo kwaad als mogelijk mee verder wil gaan, want dat betekent dat ik het maar halfslachtig kan doen. Dat is ook apart als ik er zo bij stil sta: het goede en het kwade samen is dus kennelijk maar de halve oplossing...