Levensdoelen

Mijn eigen koning worden LX.

Een paar dagen geleden kwam ik ergens op internet een prachtige uitspraak van een filosoof tegen over een denkspiraal waarin ik ook weleens beland. Ik dacht dat ik de site ergens had gebookmarked, maar na twee avonden zoeken geef ik het op. Kennelijk moet ik het echt zelf gaan formuleren...

Als ik de uitspraak vertaal naar mijn interpretatie, gaat het er om dat veel mensen bewust bezig zijn met hun gezondheid. Voor de één is dat omdat hij ziek is en beter wil worden, of wil voorkomen dat hij nog zieker wordt. De ander is gezond en wil dat graag zo houden. Nou is het begrip gezondheid heel breed op te vatten; dat omvat eetgedrag, slaapgedrag, drinkgedrag, hoeveelheid beweging, hoeveelheid stress, psychische gezondheid, leefomgeving, etc etc. Daar kunnen we echt heel intensief mee bezig zijn. Al dan niet dankzij al onze inspanningen zijn -of blijven- we heel gezond. En dan?

In feite hebben we dan 'tijd over': onze gezondheid wordt niet direct bedreigd. Het zou zelfs kunnen betekenen dat we dan dus langer leven. En wat doen veel mensen dan? Dan gaan ze op zoek naar een 'leuke invulling' daarvan. Maar dat kost vaak geld. Gevolg is dat mensen dan harder of meer gaan werken. Zo komen we dan weer in het volgende patroon terecht, met een nieuw doel. Gezondheid was namelijk het eerste doel, het tweede is geld. En wanneer hebben we voldoende geld? Wanneer is dat doel bereikt? Wordt het ooit bereikt? En dan? En zo kunnen we in een groot aantal patronen verwikkeld raken.

Daarbij is het vaak zo dat deze patronen door elkaar heen lopen, continu, of af en toe...Wat ik hiermee wil zeggen, is dat het heel makkelijk voor te stellen is, dat het al een levenstaak op zich is, om de doelen die samenhangen met de patronen te volbrengen. De hamvraag is echter: is dat wat we eigenlijk willen?? Even flauw gezegd, want het is niet mijn bedoeling enig oordeel te vellen, 'is dat alles' wat het leven ons biedt? Bovenstaande is natuurlijk gechargeerd, maar dat maakt dingen soms wel duidelijker zichtbaar.

In mijn optiek hebben we als mensen enorme mogelijkheden in ons, waarvan we vaak het bestaan niet vermoeden. Onder anderen door (angst voor) ziekte en (vermeend) geldgebrek laten we ons helaas vaak afleiden van die hogere potenties, terwijl de tijd waarin we nu leven zich bij uitstek leent om ze te (gaan) benutten. Gelukkig wordt dit door veel mensen ook gedaan. Maar kennelijk viel het de filosoof in kwestie ook op. Het blijft jammer dat ik de bewuste quote niet kan vinden. Echter, daar laat ik me nu niet door afleiden, twee avonden 'tijdsverspilling' is al genoeg ;-) Het gaat er uiteindelijk om wat die quote met mij deed en wat ik er vervolgens mee doe...een blog schrijven dus!

Snoeien

Mijn eigen koning worden LIX.

Misschien niet het meest logische om te gaan doen op de allerlaatste dag van de schoolvakantie, maar wij hebben grootschalig opgeruimd vandaag. Op de één of andere wonderbaarlijke manier raakt ons huis altijd weer gevuld met allerlei rommeltjes. Een zoon die als een ekster vaak thuiskomt met 'schatten' die hij op straat gevonden heeft, is daar deels de oorzaak van. Eens in de zoveel tijd is onze grens bereikt en gaan wij rigoureus de overdaad aan materie te lijf. Nou ja, we...ik moet eerlijk zeggen dat mij vaak al de moed in schoenen zinkt als ik er al aan denk. Ik vind het wel oké om bij een stapel die genomineerd is om weg te gaan naar ofwel Kringloop, ofwel prullenbak, een laatste oordeel te vellen.

Nee, laat mij maar lekker te keer gaan in de tuin. De groenbak was nog leeg, dus ik had de ruimte om me uit te leven. En ook dat was nodig; ondanks de droogte van de afgelopen weken, was onze tuin behoorlijk overwoekerd door boerenwormkruid, stinkende gouwe, wilde wingerd, en nog een aantal andere woekeraars. Op zich houd ik wel van het boerenwormkruid met die ragfijne blaadjes en die mooie gele ronde bloempjes, en van de kunstig gevormde blaadjes van de stinkende gouwe, waar dat prachtige (maar bittere) oranje sap uit komt als je een stengeltje afbreekt. Maar er zijn grenzen!

Toen we aan het eind van de middag de eindstand opnamen, beseften we opeens dat we met twee parallelle processen bezig waren geweest. Zowel onze inventaris als onze tuin was over onze grenzen gegaan. Dat gaf te denken...

Wat ik het lastige vind, is om de balans te vinden tussen het weelderig laten woekeren en tegelijkertijd binnen voor mij acceptabele grenzen blijven. Dat geldt evenzeer voor onze tuin, als voor het speelgoed van onze kinderen. Zowel natuur als kind geef ik graag de ruimte om hun ware wezen te tonen, maar dat levert meteen de valkuil op, dat dan mijn eigen wezen wordt overwoekerd, als ik er niet bij blijf. Het stellen van grenzen is een essentieel onderdeel in zowel tuinonderhoud als de opvoeding. Het mooie is, dat de kinderen het heerlijk vonden om mee te helpen; er kwam opeens weer vergeten speelgoed te voorschijn!

Met opgeruimde kamers, de nodige dozen in de gang met bestemming elders en met een vermoeid maar voldaan gevoel, zijn wij er in ieder geval helemaal klaar voor: de start van het volgende schooljaar! Ik ben benieuwd in welke schoolvakantie we weer zo'n slag gaan maken :-)

Synergie

Mijn eigen koning worden LVIII.

Een paar dagen geleden zat ik in de tuin, stil te genieten van het gezoem en gefladder van bijen, hommels, vlinders en andere gevleugelde vriendjes, die druk aan het fourageren waren bij de vlinderstruik, de gele zonnehoed, de kogeldistel en het leverkruid. Het leek wel een balletuitvoering met bijna onhoorbare muziek, volledig harmonieus, elegant, een prachtig schouwspel onder een strak blauwe hemel. Ik denk dat de spelers erg druk waren met hun werk, maar ik werd er helemaal blij en rustig van. Een beetje vergelijkbaar met het gevoel dat ik krijg als ik het onophoudelijke ruisen van de zee hoor en me besef hoe dat ritme dag en nacht doorgaat, als een eeuwige ademhaling.

Naast het rustgevende gevoel, laat dit alles me soms ook heel klein voelen. Ik besef me dat de wereld al heel lang bestaat en haar rondjes draait, dag in, dag uit, jaar in, jaar uit, millennia lang. Seizoenen komen en gaan, water zoekt en vindt zijn weg en vormt daarmee de aarde. Planten groeien en vergaan op een gegeven moment, kiemen voor een volgende generatie achterlatend. Duizenden diersoorten bevolken de aarde, in populaties die ook weer een golfbeweging laten zien. En de mens, die komt eigenlijk pas net kijken in dit tafereel.

De mens, goed beschouwd zijn we maar een stipje in het geheel. Echter, de mens heeft de prachtige mogelijkheid om het denkvermogen te combineren met hart en handen. Als kind verwonderde ik me al over alles wat ik om me heen zag, en wat door mensen gemaakt was. Tegenwoordig sta ik daar veel minder vaak bij stil. Hoewel ik me afgelopen weekend bij het Dranouter festival echt heb zitten verbazen hoe de grote tent (kajam) in elkaar is gezet. Dat vergt echt denkwerk en samenwerking.

En dat vind ik zo prachtig, dat wat er ontstaat als mensen samen gaan werken en er de mogelijkheid is voor synergie; het moment dat de afzonderlijke bijdragen versmelten en niet bij elkaar optellen, maar zich vermenigvuldigen. Dat is ook een vorm van chemie. Je komt samen met elkaar in een vorm van flow, vergelijkbaar met het winnende voetbalelftal dat ogenschijnlijk moeiteloos het ene na het andere doelpunt scoort. Terwijl ondertussen de tegenpartij, met stuk voor stuk getalenteerde spelers, zich in de rondte tobt.

Als we goed kijken naar de natuur, kunnen we dit nog veel vaker bewerkstelligen. Het gaat erom dat je je eigen talenten gebruikt, het oordeel over anderen loslaat, je richt op je doel en dat je je daar onvoorwaardelijk voor in wilt zetten. Tja...dat is voor het ego, dat we als mens ook kado hebben gekregen, niet altijd even makkelijk!

Muziek

Mijn eigen koning worden LVII.

Ging mijn vorige blog over dansen op muziek die anderen niet kunnen horen, afgelopen lang weekend waren we met ons hele gezin bij Dranouter festival in Vlaams heuvelland, waar ik heerlijk heb kunnen dansen. En de muziek was echt door alle festivalgangers -en ver daarbuiten- goed te horen! Wat is muziek toch een bijzonder fenomeen; dat een complex patroon van trillingen in staat is  om zoveel te weeg te brengen bij mensen. Muziek raakt, het kan je blij, verdrietig, moedig, angstig, sensueel, opgejaagd, ontspannen maken, en nog meer dan dat alleen. Of het nu wordt voortgebracht door een solerende lijster, of door een heel philarmonisch orkest, de effecten kunnen even magistraal zijn.

Muziek fascineert me al vanaf mijn vroege kindertijd. Ik neuriede altijd graag deuntjes, vooral onderweg in de auto. Heerlijk om het monotone geluid van de motor aan te vullen met mijn eigen melodieën. Toen ik al wat ouder was en veel op mijn kamer naar de radio luisterde, verwonderde ik me over het feit dat er zoveel verschillende liedjes waren; het moest toch een keer op raken?! Gelukkig is dat tot op heden nog niet het geval geweest, kennelijk kunnen we putten uit een oneindige, heerlijke bron.

Wat zou een leven zonder muziek zijn? Muziek hoort bij de mensen zoals voedsel en ademlucht. Ik ben niet zo bijbelvast, maar ik vermoed dat Adam en Eva al muziek moeten hebben gemaakt- misschien kwam de slang daar wel op af ;-) In muziek kunnen we kwijt wat met woorden soms niet lukt. 'O sole mio' was anders ook nooit zo'n beroemde oneliner geworden. De mooiste muziek ontstaat vaak ook op momenten van uiterste zielenood. Kijk alleen al naar bijvoorbeeld het leven van Billie Holiday en Amy Whinehouse, dat nou niet bepaald barstte van gelukkigheid. Is het ondanks of dankzij de heftige levens die muzikanten er vaak op na houden, dat er zoveel mooie muziek ontstaat? De zangers van Fleetwood Mac, Boston, Nirvana en Inxs en Herman Brood kunnen het ons helaas niet meer vertellen; het leven was voor hen uiteindelijk te zwaar.

Maar gelukkig hoort muziek ook helemaal bij blije momenten in het leven; bruiloftsmuziek, polonaise, hoempapa, fanfare; niet meteen de meest fijnbesnaarde voorbeelden, maar dat lijkt ook bijna niet te kunnen bij een overweldigend gevoel zoals echte blijdschap met zich meebrengt. Een blij kind kun je ook niet vragen een beetje minder blij door de tuin te rennen, te huppelen en te springen...

En, misschien wel het mooiste van muziek is, dat iedereen het kan begrijpen, zonder elkaars taal te verstaan. De vier jaargetijden van Vivaldi wordt over de hele wereld begrepen...al valt dan de zomer in Australië tijdens onze winter. Dat bleek ook weer afgelopen weekend: we stonden daar met duizenden wildvreemden om ons heen naar dezelfde muziek te luisteren, en het voelde op sommige momenten alsof we één waren. Prachtig.

Dansen in het leven

Mijn eigen koning worden LVI.

Vandaag moest ik opeens weer aan de volgende uitspraak denken:
"And those who were seen dancing were thought to be insane by those who could not hear the music. Nietzsche". Het geeft aan hoe moeilijk het soms is om iemand iets uit te leggen. Of nee, eigenlijk staat er gewoon wat heden ten dage ook nog steeds veelvuldig voorkomt: mensen zien iets wat ze niet kennen, en plakken er een etiket op: gek, naïef, fout, onjuist, niet waar, bedriegelijk, etc etc. En van die gedachte zijn ze vervolgens ook niet meer af te brengen. Ik  hoef denk ik alleen al het voorbeeld te noemen van de (ver)oordelen die vaak heersen over niet-reguliere geneeskunst...

Zonder de hele discussie over al dan niet reguliere geneeskunde aan te willen zwengelen, vraag ik me regelmatig af hoe het komt dat sommige hoog-opgeleide, wetenschappelijk geschoolde, kritische medemensen niet in staat zijn om open-minded, zonder vooroordelen, naar verschijnselen te kijken die niet in hun huidige wereldbeeld passen. En sterker nog, veel van deze mensen zetten zich er zo fel tegen af, dat ze ook nooit meer de kans willen nemen om nog een keer met andere ogen te kijken. Ik vraag me stiekem wel eens af of ze zich eigenlijk wel bewust beseffen dat ze dit zo doen. Het kan natuurlijk een automatisme zijn, een patroon, dat er langzaam in geslopen is, als een soort verweer tegen de angst 'het niet te weten'. Dit zijn vaak de mensen die het stelligst een mening verkondigen.

Ik vind het juist altijd reuze fascinerend als ik tegen dingen aanloop waar ik niets van begrijp. Mij is met elk stukje kennis dat ik vergaar, steeds duidelijker geworden hoeveel er nog is dat ik niet ken, niet begrijp. Dus als ik de kans krijg een ontmoeting te hebben met het onbekende, voel ik me bij wijze van spreken zo blij en verwonderd als een kind, dat net een nieuwe speeltuin ontdekt heeft. En zoals dat natuurlijk ook geldt voor sommige attracties in speeltuinen, kan het zijn dat ik bij nader inzien een nieuw onbekend onderwerp toch niet zo interessant vind, en dan 'huppel' ik gewoon weer verder. Maar het feit dat die 'speeltuin' er is, werkt enorm inspirerend en voedend op mij.

In dat opzicht krijg ik ook vaak les van mijn kinderen, die continu bezig zijn met het ontdekken van de wereld om zich heen. Ze vragen mij vaak de oren van het hoofd over wat ze allemaal zien en tegenkomen. Ik vind het dan ook een echte uitdaging om te proberen ze niet te veel vast te pinnen met de wereldbeelden die ik zelf al dan niet bewust heb vergaard. Ik hoop dat ze zo lang mogelijk hun ogen open houden voor alles wat er is, niet te snel in een oordeel schieten en zich zo lang mogelijk kunnen blijven verwonderen. Dus niet te gauw hun rugzakjes te vullen met oude, bekende, statische kennis, maar vooral hun eigen vuur te ontsteken, hun talenten te laten verschijnen, zodat ze op hun eigen manier een bijdrage kunnen leveren aan het mooier en beter maken van deze wereld. Ik hoop dat zij altijd kunnen blijven dansen op de muziek van het leven, ook als anderen om hen heen ze voor gek verklaren. Daar kan ik dan nog wat van leren :-)

Droomplaatje

Mijn eigen koning worden LV.

Deze foto hangt sinds kort weer op ons toilet. Ik vond hem vorig jaar in een tijdschrift en ik was meteen verkocht. Allereerst vanwege de nostalgie van het Volkswagenbusje. En dan zo'n schattig gezin erin: 5 dotjes van kinderen, een stoere papa en dan een supervrolijke en vrouwelijke moeder voorin aan het stuur, met een strakblauwe lucht en vlakbij zee, want daar wordt gesurft door de ook nog sportieve vader. Werkelijk een droomplaatje, te mooi om waar te zijn...

Manlief daarentegen was en is niet zo'n fan van dit droomtafereel. Zag hij zichzelf al 'veroordeeld' tot nog meer kinderdrukte, gepropt in een oud busje naar een niet zelf gekozen bestemming...? Nee, verre van dat, hij kent mij ook langer dan vandaag ;-) Hij prikte gewoon direct door dit in scène gezette luchtkasteel heen! "Laat je niet misleiden door de emoties die zo'n plaatje oproepen, gebruik je verstand en kijk hoe realistisch dit is: zo'n busje ziet er heel tof uit, maar herinner je de verhalen van je zus (ook zo lang als ik ben) die na een week kamperen met zo'n busje er ook helemaal klaar mee was om elke nacht met opgetrokken knieën te moeten slapen." " En dan die kinderen: 5 stuks in de leeftijd van 2 tot een jaar of 8; get real, weet je nog hoe wij ons voelden als we uitgebreid op stap gingen  met onze kids in die leeftijd, en dan waren dat er 'maar 3'". En alsof je als vrouw er op zit te wachten dat je man dan een hele dag gaat surfen, dan mag jij zeker ondertussen op de kinderen passen en hopen dat degenen zonder zwemdiploma niet verdrinken." "Ja, ja, heeeel realistisch".

Ik kon niet anders dan hem volledig gelijk geven. En waarom hangt die bewuste foto er dan toch dit jaar weer?! Niet omdat ik mijn 'ongelijk' niet wil toegeven en ook niet om hem te pesten. Nee, het grappige is, dat dit plaatje mij er aan herinnert dat niets is wat het lijkt. We hebben zo snel een mening, een oordeel, een verwachting van de dingen die we om ons heen zien, zowel in positieve als in negatieve zin. Het gras is altijd groener bij de buren. De hele media lijkt er op gericht ons een foutief beeld op te dringen van hoe de wereld er uit zou moeten zien: allemaal vrolijke, slanke, zonnige mensen in dure auto's met exclusieve kleding en sieraden en de meest fantastische levens die ze leiden.

En dat is allemaal buitenkant, allemaal van voorbijgaande aard. Hoe knap we ook zijn qua medische technologie, ons lichaam takelt echt een keer af. En dan helpen op een gegeven moment al die dure accessoires niet meer, als al niet veel eerder blijkt dat die geen garantie bieden voor het ervaren van comfort, geluk, of wat het dan ook is dat je nastreeft. Uiteindelijk is de vraag of je in staat bent net zoveel tijd aan het 'mooi maken' van je innerlijk te besteden, als dat je aan je buitenkant besteedt. We denken misschien dat dat niet uitmaakt, omdat niemand dat kan zien, maar niets is minder waar. Ware innerlijke schoonheid toont zich op hele subtiele manieren.

Maar het is een hele kunst om daar in te gaan investeren. De kracht daarvoor haal je puur uit jezelf, en wordt niet direct gevoed door anderen en je krijgt er waarschijnlijk ook geen bergen met 'likes' voor op Facebook...Echter, eenmaal de weg naar binnen gevonden, werkt het minstens zo verslavend :-)

Flow

Mijn eigen koning worden LIV.

Zowel vorige maand, als gisteren en vandaag kwam ik op verschillende manieren uitgebreid met het begrip 'flow' in aanraking en nu ik me goed heb geïnstalleerd om een blog te schrijven, besefte ik me opeens dat het tijd is om weer eens een hernieuwde kennismaking met dit fenomeen te hebben. Flow was jaren terug een trendy woord, overal hoorde je het te pas en te onpas opduiken. Er is zelfs een tijdschrift dat zo heet (wat ik dan trouwens wel weer een heel leuk tijdschrift vind). Het leek er bijna op dat je er niet bij hoorde als je je flow niet vond. Ik kreeg er op een gegeven moment een beetje de kriebels van en verbande het min of meer uit mijn vocabulaire. 

Nu ben ik net het boek 'awaken the giant within' van Anthony Robbins aan het lezen, en hij geeft aan dat de woorden die je gebruikt veel zeggen over wat je voelt. Dus als ik het woord 'flow' niet gebruik, zal ik het waarschijnlijk ook moeilijk ervaren....is dat even balen...of nee, wacht, het is een eye-opener (haha, ook een les uit hetzelfde boek: gebruik je pijnmomenten om vooruit te komen). Dit is misschien wel waarom dingen mij zoveel energie kunnen kosten: ik zit dan gewoon niet genoeg in mijn flow, mijn stroom. Kennelijk ben ik goed in dwarsliggen in de stroom, maar ik ben bang dat ik dat niet bewust doe!

De definitie volgens Wikipedia is dat "Flow refereert aan een mentale toestand waarin een persoon volledig opgaat in zijn of haar bezigheden. Flow wordt gekenmerkt door op de betreffende acties gerichte energie en activiteit, volledige betrokkenheid daarbij, alsmede het feit dat men de activiteiten succesvol uitvoert. Belangrijkste theoreticus achter dit concept is de Amerikaanse psycholoog Mihaly Csikszentmihalyi". Vergelijk het met een kind dat onafgebroken met Lego zit te spelen en elk besef van tijd en omgeving kwijt is.

En wat is dan het 'nut' van flow? Waarom zouden we dat willen nastreven? Misschien geeft het stellen van de vraag wel aan dat er niet genoeg flow wordt ervaren door degene die hem stelt! Het antwoord lijkt me evident: als je je in een staat van flow bevindt, valt alles op z'n plek, je bent helemaal gefocust op datgene waar je mee bezig bent, alles lijkt mee te werken, en na afloop vraag je je af hoe het kan dat jij datgene hebt gedaan. Het mooie is, hoorde ik vandaag weer,  dat jij degene bent die iets neerzet, jij geeft vorm aan iets dat zich door jou wil manifesteren. Eigenlijk is de enige stap die je hoeft te zetten een volmondig 'ja' te zeggen tegen datgene, een totaal committent.

En het lastige is, dat je op een gegeven moment 'weet' dat je iets wilt doen, en dat dan onmiddellijk je ratio zich er mee gaat bemoeien. En dan kan het volgende gebeuren: je ratio werpt allerlei beren en wolven op de weg (je kunt het niet, want je hebt dit nog nooit gedaan, het is te duur, te ver, te groot, te complex, etc etc). Op die manier gooi je brandstof in het 'angstvat'. Of je probeert je ratio in lijn te krijgen met het weten dat je hart je eigenlijk ingeeft. Dus zeg letterlijk 'ja' en vraag je je niet af hoe. En wat vinden we dat meestal moeilijk, ik wel tenminste!

Hoe dan toch die flow te gaan ervaren? Flow is niet te plannen en niet logisch te beredeneren. Het 'enige' dat nodig is, is het aanwezig zijn in het hier en nu. Als we in ons hoofd zitten, zijn we met het verleden of de toekomst bezig. Het hoofd is prima, als tool, maar het hart is de bron waaruit alles ontstaat. Als we alles alleen maar willen controleren met ons hoofd, gaan we op een machine lijken. Het gelukkig zijn in het moment is het begin, de rest volgt vanzelf. Of, zoals Amir Zoghi het zo mooi stelt: "you're always free to be you, to love and to be loved". Het staat er zo simpel, maar hoe weerbarstig kan soms de praktijk zijn...genoeg uitdaging dus!