Zoek het goud

Ik vraag het me al tijden af: we gaan als mensen naar school, studeren, we leren een vak, en daarmee vinden we een baan, om zo onszelf verder te ontwikkelen qua kennis en ervaring in ons vakgebied. Dat klinkt allemaal heel goed. En toch knaagt het: hoe kan het dat we voor het -volgens mij- meest belangrijke van ons leven, namelijk onze ontwikkeling als mens, zo weinig gericht onderwijs krijgen...?!
Ik schreef al eens een blog over een vergelijkbare vraag:
http://www.mijneigenkoning.blogspot.nl/2013/05/de-chemie-van-het-opvoeden.html
Mijn conclusie is dat de enige goede school, het leven zelf is...! Er zijn geen pasklare leermethodes, of lesboeken, ieder mens gaat zijn of haar eigen weg. De ultieme vorm van 'training on the job' dus.

Het doet me denken aan de alchemisten. Geert Kimpen beschrijft het als volgt: "Alchemie wordt de "Koninklijke Kunst" genoemd omdat het al sinds oudsher beoefend wordt dóór of vóór koningen. Een lange Koninklijke geschiedenis die terug gaat tot 27 eeuwen voor Christus. In China werd alchemie vooral geassocieerd met de zoektocht naar onsterfelijkheid. In India richtte men zich op het maken van medicijnen, terwijl in het Westen het bereiden van de Steen der Wijzen centraal stond, de "Philosopher’s Stone" die metalen in goud veranderde. Wat alle alchemisten gemeen hadden, is dat ze zochten naar een vorm van perfectie zowel in de vervolmaking van hun ziel, als in hun "grote werk"…Alchemie was een parallel proces van innerlijke en uiterlijke transformatie." Dat is precies waar mijn vraag over gaat: hoe doe ik dat dan?

Ik heb me vaak afgevraagd of ik op de goede plek ben beland; ik ben Scheikunde en Biochemie gaan studeren, omdat ik "het leven" wilde leren kennen. Hoe meer ik daarover leerde, hoe meer ik me besefte hoe weinig ik weet en dat "het leven" veel meer behelst dan wat er in de leerboeken staat over de processen die zich in het lichaam van de mens afspelen. Het DNA is geen blueprint voor je hele leven en biedt geen enkele garantie. De 'ongrijpbare geest' heeft een heel belangrijke rol in het geheel. En die geest, die vraagt in mijn geval om scholing; groei dus, ofwel transformatie in de woorden van de alchemisten.

Innerlijke scholing, ofwel persoonlijke ontwikkeling, kan op vele manieren; we worden tegenwoordig bedolven onder de mogelijke cursussen en workshops. Het is de kunst om niet van het ene naar het andere te huppelen en om kaf van koren te scheiden; ook een soort schei-kunde dus :-). Inmiddels heb ik de nodige ervaringen en inzichten opgedaan en weet ik dat er meerdere wegen naar Rome leiden. Mijn uitdaging is, om gewoon op pad te gaan en te blijven, en te vertrouwen op de route. De valkuil is het twijfelen tussen de verschillende mogelijkheden, die er allemaal aanlokkelijk uitzien. En dan mijn oude valkuil: niet te kunnen kiezen omdat ik bang ben een (in dit geval letterlijke) 'gouden kans' te missen.

Het gaat uiteindelijk om het vertrouwen en het besef dat elke route zijn eigen hoogte- en dieptepunten biedt en dat het uiteindelijke resultaat hetzelfde is: het werken aan persoonlijke groei. Er is geen goede of foute weg: het gaat om het volgen van de weg...het zoeken van het goud. Het ego wil het einddoel al zien, en er naar toe werken: de "beker", de roem en de glorie, als beloning voor het harde werken, het talent, of de slimme zetten. Het draait echter niet om het ego. Ieder mens representeert een stukje van de geestelijke wereld; als we de hemel hier op aarde willen zien, dan zullen we onszelf moeten omvormen tot het edelste der edelen: het goud van de alchemisten. En het moeilijkste van alles vind ik, dat dit een hele lange, moeilijke en vrij eenzame weg is, en dat het resultaat  hier op aarde vrijwel niet te toetsen is. Een verzachtend idee is, dat er velen met mij op dezelfde weg zijn, en dat we elkaar kunnen steunen. Voor zo'n omvangrijke opdracht lijkt een heel leven opeens niet eens zo heel lang...

Gevangen engel

Waarom doen zoveel mensen mee met de loterij? Omdat ze door het bezit van veel geld denken dat dan 'alles anders en beter' wordt? Maar is dat eigenlijk wel helemaal afhankelijk van geld? Ik vraag het me af. Geld wordt op die manier dus gezien als 'leverancier van onbeperkte vrijheid'. Ja, het lijkt me ook heerlijk om een zak geld te hebben en alles te doen en te kopen waar ik nu behoefte aan denk te hebben. Wordt daarmee alles beter en anders? Ik kan er waarschijnlijk een tijdje heel blij mee zijn, maar uiteindelijk loop ik toch tegen de wezenlijke belemmeringen van mijn leven aan: mijn ongeduldigheid, mijn perfectionisme, mijn korte lontje, mijn ontevredenheid, etc etc; voorbeelden genoeg te verzinnen!

Dus zo bezien levert die jackpot uiteindelijk alleen maar uitstel van executie op?!
Het is dus eigenlijk niet het tekort aan geld wat mij beperkt, belemmert. Want die belemmering is er wel degelijk, weliswaar niet direct in de vorm van boeien, maar feit is dat ik mezelf gevangen kan voelen. De ideeën die ik heb over de reden waarom ik me belemmerd voel, variëren van geld, mijn werk, familie, omgeving, kwaliteiten, etc. Daarmee maak ik me dus slachtoffer van de omstandigheden. Terwijl ik me inmiddels besef dat ik het eigenlijk zelf ben die muren bouwt, in plaats van een springplank. Maar waarom doe ik dat...?!

Volgens mij heeft dat alles te maken met een onbewuste, diepgewortelde angst voor verandering. Het is veel comfortabeler om alles bij het (bekende) oude te houden, dan het onbekende nieuwe in te stappen. Ik leerde onlangs tijdens mijn mediation opleiding dat de meeste mensen liever kiezen voor een bekend nadeel, dan iets nieuws te proberen, dat mogelijk voordeel oplevert. Gelukkig, ik lijk (soms) op een mens :-).  Dat doet me weer denken aan een mooie tekst van Marianne Williamson over onze diepste angst (zie ook de blog die ik hierover een tijd geleden schreef: http://www.mijneigenkoning.blogspot.nl/2013/05/onze-diepste-angst.html)

Maar waar zit 'het knopje' om die 'angst' uit te zetten en mijn boeien af te werpen? Weet ik dan echt wat ik anders zou willen als ik geen belemmering meer had? Het onder woorden brengen van mijn diepste verlangens blijkt de bottleneck te zijn...Er zitten allerlei verborgen stemmetjes, oordelen, in mij die me tegenhouden. Ik heb ze al heel lang bij me, het zijn vertrouwde bekenden. Ze gaan ook wel door het leven als de innerlijke criticus. Zo herberg ik de realist, de rationalist, de bezorgde moeder, de angsthaas, de twijfelaar, de perfectionist, de controlefreak, de idealist, de pessimist, de voorzichtige, de opportunist, de waaghals, en nog vele anderen, die zich op de meest onverwachte momenten laten horen; soms alleen, soms tegelijk. Die stemmetjes zijn er niet om mij te jennen, ze hebben oorspronkelijk als taak mij te helpen.

Dat stamt nog van heel vroeger doordat ik mezelf afwees en me indekte, en ik mezelf zo tegen de (pijn van de) afwijzing van een ander dacht te beschermen. Dit beschermingsmechanisme was ooit het enige middel dat ik had. Gelukkig ben ik nu ouder, en hopelijk wijzer, en heb ik vele andere middelen in mijn rugzak verzameld die evenwicht bieden aan die innerlijke criticus. Ik kan de angst van de innerlijke criticus benoemen: namelijk de angst dat het engeltje dat neerdaalde op de aarde beschadigd zou kunnen worden. Echter, dat (b)engeltje is inmiddels groot en sterk en kent de gevaren en ook de mogelijkheden om die te voorkomen, plus het vertrouwen dat daar bij hoort. En daardoor wordt duidelijk dat er geen angst hoeft te zijn: ik mag zijn wie ik ben! En door te focussen op wie ik ben, met al mijn talenten, open ik zelf de deur naar mijn toekomst en heb ik die boeien niet meer nodig...!

Levensloop

Er zijn van die momenten en periodes dat ik me weer meer bewust ben van het pad dat ik aan het afleggen ben. Meestal wordt dat getriggerd door een specifieke gebeurtenis. Bijvoorbeeld als ik hoor dat een bekende ernstig ziek is, of als vrienden gaan scheiden, of als een kennis zijn baan verliest. In dit geval was het plotselinge overlijden van mijn moeder aanleiding voor een gerichte blik op mijn leven. Het feit dat we kunnen stilstaan bij ons eigen leven, er over kunnen reflecteren, onderscheidt ons als mens van de dieren. Er is, voor zover ik weet, geen hond die nadenkt over zijn jeugd of over zijn oude dag. Soms is dat wel een aanlokkelijk alternatief trouwens. Het gevaar van te veel bezig zijn met het afgelegde pad of juist met wat er komen gaat, is dat je er in blijft hangen, en dat leidt meestal juist tot (tijdelijke) stilstand van je levensloop, paradoxaal genoeg.

Ik kwam er dan ook achter dat het woord 'levensloop' heel mooi gekozen is; door mijn eigen pad te lopen, leef ik mijn eigen leven. Met andere woorden: als ik ga stilstaan, leef ik dus eigenlijk niet voluit. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik alsmaar door moet blijven lopen, of rennen, zoals genoeg mensen ook doen. Me bewust zijn van mijn eigen leven is voor mij een belangrijk hulpmiddel in mijn persoonlijke ontwikkeling. Voor mij zit de uitdaging in het kunnen 'mee bewegen', met overgave, passie, maar zonder mijzelf compleet te verliezen. Typisch een balansvraag dus.

Mijn levensloop is daarmee dan ook geen rechte lijn, zoals dat voor niemand het geval zal zijn. Hij wordt gekleurd door alle gebeurtenissen in mijn leven, waaraan ik mijn eigen betekenis heb gegeven. Deze 'inhoud van mijn rugzak' draag ik al dan niet bewust met me mee verder op mijn levenspad. Het is aan mij welke waarde ik aan de inhoud toeken. Best wel een verantwoordelijkheid dus! Ik ben dus de baas, de koning, over de waardebepaling van mijn verleden, en daarmee indirect ook over het heden en de toekomst. Het lastige is dat deze waardebepaling een dynamische vorm heeft; als ik bijvoorbeeld moe ben zal ik misschien een andere mening hebben dan als ik lekker in mijn vel zit.

Als ik het zo bekijk ben ik daarmee dus afhankelijk van mijn gesteldheid, en deze is uiteindelijk ook weer het resultaat van mijn eigen handelen. Tenzij ik deze 'taxatie' met enige regelmaat doe, waardoor er een consistent beeld kan ontstaan. Daarbij is het ook een gegeven dat ik het verleden niet kan veranderen, maar wel de manier waarop ik er naar kijk. En een belangrijke vraag daarbij is met welk doel ik dat doe; wat is mijn inspiratiebron daarbij. Gaat het er om gelukkig te zijn of te worden, vermogend, gezond (te blijven), om macht, om een goed mens te zijn, etc. 

Uiteindelijk beland ik dan bij de vraag: waartoe ben ik hier op aarde? En dat is nou zo'n vraag waarop sommige mensen al als klein kind een antwoord weten, en anderen een heel leven lang blijven zoeken. Het is de kunst, voor mij in elk geval, om dit 'wachten op een antwoord' te accepteren, 'uit te houden', en vooral door te blijven lopen op mijn eigen levenspad, met wakker bewustzijn; levenskunst dus!

Duizend zaadjes

Mijn eigen koning worden, deel 81.

Voor de lezers van mijn blog, die zich hebben afgevraagd waar mijn blogs bleven, de afgelopen tijd: dat heb ik mezelf ook afgevraagd. Inspiratie genoeg, geen probleem. Een belangrijke reden voor deze radiostilte, was mijn voornemen, ruim een jaar geleden, om een jaar lang te bloggen over het onderwerp ‘mijn eigen koning worden’. Dat jaar is inmiddels voorbij en ik vroeg me af wat dat dan betekende. Het onderwerp is namelijk nog lang niet uitgeput, en dat wist ik natuurlijk ook toen ik er aan begon. Ik houd er van om dingen af te ronden, maar de innerlijke drive om te schrijven is er (natuurlijk) ook nog steeds. Dus dat werd zoeken naar een goede ‘middenweg’.

Vandaag kwam ik op meerdere momenten in aanraking met dit thema, de middenweg, en viel het me op in hoeveel situaties deze worsteling van toepassing is: je wilt je kinderen beschermen, maar niet als een kloek er boven op zitten. Je wilt ergens PR voor maken, maar je boodschap niet door iemands strot duwen. Enzovoort. Het kwartje viel op zijn plek, toen ik aan iemand vertelde hoe het mij vergaat als ik weer eens enthousiast aan het zaaien ga in het voorjaar. Ik kom dan thuis met verschillende zakjes met zaadjes, van bloemen, van kruiden, van groente. Als ik dan ga bedenken waar die dan moeten gaan groeien en bloeien, dan loop ik altijd tegen het probleem op dat mijn oog groter is dan onze tuin. Maar dat probleem negeer ik, en ik ga vrolijk aan de slag met voorzaaien in allerlei bakjes. Met enthousiasme volg ik het kiemproces (ik ben echt zo blij als een kind als ik de eerste groene kopjes boven de aarde zie) en verzorg ik de plantjes tot ze te groot worden voor het bakje waar ze elkaar dan inmiddels in verdringen.

In mijn enthousiasme zaai ik namelijk meestal te veel; je weet immers nooit of alles opkomt…Na jaren ervaring zou ik moeten weten dat er altijd meer opkomt dan ik denk. En dan komt er dus het moment van spenen: je plant de sterkste plantjes uit op de plek waar ze mogen uitgroeien tot een volwassen plant. Ik geef iedereen graag een kans, met als gevolg dat ik probeer alle plantjes over te zetten, en er dan achter kom, dat er maar plek is voor een tiende van mijn zaailingen. Ik heb jaren terug eens geprobeerd om alle gekiemde tomatenplanten te verdelen over 6 grote plantenbakken. Heel veel werk, er moest van alles gestut en gediefd worden. Na weken ploeteren bleek, dat de geweldige oogst bestond uit 3 minitomaatjes… 

De les die ik hieruit had kunnen leren, is dat je in het leven keuzes moet maken: je kunt meer dingen niet doen dan je wel kunt doen. Maar door te kiezen, kun je je ergens mee verbinden, het aandacht geven, het laten groeien. Net zoals dat geldt voor de (sterkste) kiempjes dus. Wat betekent dit nu voor mij met betrekking tot mijn blogs?  Ik schrijf ze met name voor mijzelf, om mijn aandacht te focussen. Tegelijkertijd zou ik anderen graag willen laten zien, dat de ‘beste zaadjes’ vaak heel dicht bij je liggen; je hoeft echt geen ingewikkelde boeken te lezen of dure cursussen te volgen om jezelf te ontwikkelen. Sterker nog: je krijgt voorgeschoteld wat je nodig hebt, is mijn stellige overtuiging. Dus ik ga de meest sprekende blogs uitzoeken en die ga ik bundelen. En verder blijf ik gewoon lekker schrijven, al dan niet frequent. Het is net als met de natuur: je kunt nooit helemaal voorspellen waar en wanneer precies volgend jaar de paardenbloemen, de vergeet-mij-nietjes of de klaprozen opkomen.

Foto: eigen collectie

Vertrouwen

Mijn eigen koning worden LXXX. 

Onlangs vertelde een leerkracht me dat hij deze zomer een workshop zou geven over vertrouwen, en dat hij hieraan voorafgaand een klein onderzoek ging doen naar de manier hoe mensen tegen vertrouwen aankijken. Het onderwerp voor mijn 'koningsblog' was meteen geboren! Ik vind het woord 'vertrouwen' op zich al zo bijzonder, het is zowel werkwoord als zelfstandig naamwoord. Je kunt vertrouwen hebben, uitstralen, winnen, kweken, geven en krijgen, maar ook verliezen of kwijt raken. Je kunt iemand in vertrouwen nemen, zeker als diegene te vertrouwen is ;-)  En soms vertrouwen we onszelf niet eens, bijvoorbeeld als je alleen thuis bent en je weet dat er een reep van je lievelingschocola in de kast ligt. 

En kun je het ook zijn? Kun je 'vertrouwen zijn'? Iets wat je bent, raak je immers veel minder snel weer kwijt dan iets wat je hebt. En dat is in het geval van vertrouwen wel zo prettig, want ik ken niemand die het vervelend vindt om vertrouwen te hebben (en ook niet om het te geven of te krijgen). Vertrouwen heeft ook met trouw te maken, in mijn ogen. Trouw zegt iets over de band die je met iets of iemand hebt. Als je trouwt met iemand, ga je een hele speciale band aan. Je kunt ook trouw zijn aan je principes. Maar dat is weer iets anders dan vasthoudend, dan wordt het al snel bezitterig (bij personen) of dogmatisch ( principes). Dus trouw is, net als vertrouwen, een innerlijk proces, wat in principe anderen vrij laat. Je kunt het ook niet afdwingen. Ware trouw is ook niet met geld te koop, net als vertrouwen.

De dag nadat ik dit onderwerp had opgepikt, sprak ik iemand die me vertelde dat ze het idee had dat ze mensen tegenwoordig veel minder snel vertrouwde. Hoe kwam het toch dat ze dat vertrouwen was kwijt geraakt? In eerste instantie leek de verklaring voor de hand te liggen; ze is nog niet zo lang geleden bedrogen door haar man. Dat geeft allicht een deuk in je vertrouwen. Maar dat was volgens haar toch niet de oorzaak. Al pratende kwamen we opeens tot het inzicht dat er inderdaad iets anders aan de hand was: ze is de laatste tijd veel meer bij haar gevoel uitgekomen. Als je je hele leven niet gewend bent geweest te luisteren naar dat stemmetje, en je hoort het opeens, dan kan dat onzekerheid opleveren, of wantrouwen. Naast je ratio is er opeens nóg een raadgever. Maar die spreekt een hele andere taal, en die moet je wel leren verstaan. Voor mij geeft dat stemmetje een andere dimensie, een andere kleur aan mijn perceptie.

Kwestie van oefenen dus? Hoe weet je of je de juiste 'vertaling' te pakken hebt? Hoe kun je dáár op vertrouwen? Dat is ook een vorm van levenskunde, levenskunst! Hoe gek het ook klinkt misschien, maar ik heb haar gefeliciteerd. Het betekent nogal wat als je door kan dringen tot je gevoel, en dit ook spreekrecht, zendtijd, geeft. Dat is ook een kwestie van vertrouwen. Dat kan een innerlijke transformatie betekenen!

Hoe zit dat dan met vertrouwen als we op aarde komen? Je zou toch zeggen dat alle baby's vol vertrouwen worden geboren. Als je ziet hoe ze slapen, hoe ze drinken aan de borst, hoe ze zich zorgeloos de lucht in laten jonassen; dan roept dat een gevoel van vertrouwen op. Of is dat een spiegel van degene die waarneemt en heeft het bij baby's meer met onbewuste overgave, hulpeloosheid zelfs, te maken? En waarom is de ene mens schijnbaar van nature met een rotsvast vertrouwen op de wereld gekomen, en de ander met een chronisch gebrek er aan? Is het een basisvaardigheid, hoort het zogezegd tot je constitutie, of is het ook aan te leren? Of krijg je een 'voorraadje' mee en kun je het kwijtraken door trauma's die je in je leven oploopt? Of is het net als met kinderen opvoeden, dat je op een gegeven moment leert dat je ze los kunt laten, dat je ze kunt vertrouwen, of dat je soms noodgedwongen vertrouwen moet hebben en ze los móet laten...? En heb je soms net dat duwtje nodig om tot het besef te komen dat je het ook kunt vertrouwen, in plaats van altijd de touwtjes in handen te houden, de control freak te willen zijn? Je kunt pas zelf loslaten als je vertrouwen hebt...

Voor mij betekent vertrouwen het besef dat er meer is dan ik kan zien, kan horen, kan ruiken, kan weten, kan voelen, en dat ik daar onderdeel van ben; een soort universeel vangnet eigenlijk. Als ik teveel 'in mijn hoofd zit' raak ik het lijntje met 'dat vangnet' kwijt, voel ik me als het ware afgescheiden, en zit ik op mijn eilandje, waar vertrouwen niet zo goed wil groeien. Om daar weer van af te komen zal ik misschien een stukje moeten zwemmen, een vlot bouwen, rooksignalen uitzenden, of de veerdienst weer moeten vinden. In die zin zou je vertrouwen kunnen zien als een soort indicator voor de mate waarin het je lukt om aangesloten te blijven op het grotere geheel.

All of me!

Mijn eigen koning worden LXXIX.

De afgelopen paar dagen hoor ik elke keer als ik de radio aanzet het prachtige, mij kippenvel bezorgende liedje van John Legend, All of Me. Zoiets komt wel vaker voor en normaal gesproken denk ik dan dat dat komt omdat het betreffende liedje kennelijk erg favoriet is op dat moment. Deels is dat ook waar in dit geval. Nu echter valt het me nog meer op en heeft het naar mijn idee ook met synchroniciteit te maken. Deze term stamt uit de eerste helft van de vorige eeuw en is bedacht door de psychiater en psycholoog Carl Gustav Jung. Het betekent dat twee of meer gebeurtenissen min of meer tegelijkertijd optreden in een voor de betrokkene zinvol verband, zonder dat de één het gevolg is van de ander. Ik denk bijvoorbeeld aan iemand en diegene belt mij dan 'zomaar'.

Bij dit specifieke liedje is het 'meer dan toeval', omdat ik op dit moment aan het focussen ben op het thema 'liefde voor jezelf'; typisch een thema voor mijn koningsblog. Helaas wordt dit in onze maatschappij al snel gekoppeld aan egoïsme. In ieder geval voel ik dat bij mezelf gebeuren. Dit heeft als jammerlijk gevolg dat we de waardering voor ons zelf afhankelijk maken van anderen. Velen van ons zijn continu op zoek naar bevestiging door anderen. Dat is een vermoeiende, ondankbare en bijna onmogelijke opgave; je kunt niet voldoen voor iedereen. Dus wat wordt opgebouwd door de mooie woorden van de één, wordt net zo hard weer afgebroken door de harde kritiek van een ander. Een ware Tantaluskwelling dus! En dan hebben we het dus nog niet eens over de kritiek op jezelf.

De enige manier om uit deze cirkel te stappen is 'zelfcompassie' te ontwikkelen en met onvoorwaardelijke liefde naar jezelf te kijken. Dus niet alleen als je vindt dat je iets goeds hebt gedaan. Zo makkelijk als dit klinkt, zo moeilijk als het is. Zeker als je, zoals vele anderen met mij, je hele leven al je eigen grootste criticus bent geweest. Je weet wel, dat stemmetje in je hoofd dat 'stommerd' zegt als je voor de zoveelste keer je been stoot tegen die uitstekende tafelpunt. De innerlijke saboteur wordt dat stemmetje ook wel eens genoemd. Die saboteur kan heel sterk, geniepig en bijna onoverwinnelijk zijn. De reden dat we die in stand houden? Het is ongelofelijk eng om toe te geven dat je gewoon jezelf mag zijn, en te zien welke kracht er in je zit. Daarover schreef ik al in mijn blog 'onze diepste angst' van 28 mei vorig jaar, waarin ik ook de tekst van Marianne Williamson gebruikte (die Mandela in een speech verwerkte).

En wat heeft dat dan met de inhoud van dit liedje te maken?? Nou, dat ontdekte ik toen ik het keihard meezong: het is heel goed te zingen voor jezelf, dus gericht aan jezelf; dat geeft je een boost in je zelfcompassie. En ook zonder dat is het in ieder geval weer eens iets anders om een liedje voor jezelf te zingen!

John Legend

"All Of Me"

[Verse 1:]
What would I do without your smart mouth?
Drawing me in, and you kicking me out
You've got my head spinning, no kidding, I can't pin you down
What's going on in that beautiful mind
I'm on your magical mystery ride
And I'm so dizzy, don't know what hit me, but I'll be alright

[Pre-Chorus:]
My head's under water
But I'm breathing fine
You're crazy and I'm out of my mind

[Chorus:]
'Cause all of me
Loves all of you
Love your curves and all your edges
All your perfect imperfections
Give your all to me
I'll give my all to you
You're my end and my beginning
Even when I lose I'm winning
'Cause I give you all of me
And you give me all of you, oh

[Verse 2:]
How many times do I have to tell you
Even when you're crying you're beautiful too
The world is beating you down, I'm around through every mood
You're my downfall, you're my muse
My worst distraction, my rhythm and blues
I can't stop singing, it's ringing, in my head for you

[Pre-Chorus:]
My head's under water
But I'm breathing fine
You're crazy and I'm out of my mind

[Chorus:]
'Cause all of me
Loves all of you
Love your curves and all your edges
All your perfect imperfections
Give your all to me
I'll give my all to you
You're my end and my beginning
Even when I lose I'm winning
'Cause I give you all of me
And you give me all of you, oh

[Bridge:]
Give me all of you
Cards on the table, we're both showing hearts
Risking it all, though it's hard

[Chorus:]
'Cause all of me
Loves all of you
Love your curves and all your edges
All your perfect imperfections
Give your all to me
I'll give my all to you
You're my end and my beginning
Even when I lose I'm winning
'Cause I give you all of me
And you give me all of you

I give you all of me
And you give me all of you, oh

Slachtoffer of plan B

Mijn eigen koning worden LXXVIII.

Tegen mijn gewoonte in bevind ik mij in mijn eentje in een overvol pannenkoekenrestaurant, midden in de bossen, op een mooie zonnige zondagmiddag, begin maart. Ik voelde me een beetje ongemakkelijk toen ik er binnen liep en vroeg om een plekje voor 1 persoon. Dit is dé plek voor het ultieme familiegenot, en waarom zou je daar in je eentje tussen gaan zitten...Als ik vrijgezel zou zijn geweest, of zonder vrienden, zou dat inderdaad wellicht een kwelling zijn. Ik heb echter een hele andere reden om hier te zijn. Het is een heerlijke dag om te wandelen, maar helaas is mijn enkel nog herstellende van een fractuur. Ik had ook thuis kunnen blijven, terwijl de rest van het gezin lekker de bossen indook. De bossen trokken mij echter ook aan en het leek me heerlijk om gewoon mee te gaan en mezelf te trakteren op een comfortabele zitplaats met zicht op het bos en een warme chocomel. Met als bijkomende mogelijkheid dat ik dan lekker aan mijn blog kan schrijven.

Deze manier van omgaan met een gegeven situatie is heel anders dan ik vroeger zou hebben gedaan. Als zich dan iets voordeed wat anders was dan ik wilde (en geloof me, dat kwam nogal eens voor, controlfreak die ik van nature ben!), was ik teleurgesteld, boos zelfs soms, en kon rustig zo balen dat mijn hele dag dan verpest was en niets meer goed was. Ik voelde me slachtoffer van de omstandigheden en voelde me heel zielig.

Hoe anders is dat voor mijn man: als zijn plannetje mislukt door onverwachte omstandigheden, schakelt hij heel snel over op 'plan B' en beginnen zijn ogen te glimmen; nu wordt het pas echt leuk! Het woord slachtoffer, al dan niet bewust, komt in zijn vocabulaire dan volgens mij ook niet voor. Ik heb daar heel lang aan moeten wennen. Je kan toch niet zomaar dat rotgevoel opzij zetten? Alsof ik verslaafd was aan de rol van slachtoffer, alsof ik er onbewust recht op had; het is toch niet eerlijk als ik me verheug op iets leuks en het gaat niet door?! Het grappige is, dat mijn man dat rotgevoel niet opzij zet, maar dat door de nieuwe mogelijkheden die zo'n situatie oproept, zijn enthousiasme en nieuwsgierigheid het winnen van dat rotgevoel.

Pas vrij recent drong het tot me door dat je daar zelf invloed op uit kunt oefenen, maar pas als je dat echt wilt. Dat klinkt als een open deur? Bedenk maar eens hoeveel mensen je kent die gemakkelijk in de slachtofferrol kruipen. Dat zijn meestal mensen die prima in staat zouden moeten zijn om daar uit te stappen. Kennelijk is er iets in ze dat die uitweg blokkeert. Kennelijk zijn er voordelen aan het slachtoffer zijn: het ontslaat je van het nemen van je eigen verantwoordelijkheid, je kunt de regie uit handen geven. Dat kan de makkelijkste weg lijken, en dat kan een hele tijd zo zijn. Maar uiteindelijk bereik je meer met het tonen van veerkracht; je buigt even mee met de 'misère' om vervolgens de teugels zelf weer in handen te nemen. Als je je zelf in een hoekje laat zetten en daar blijft zitten, is dat een (wellicht onbewuste) keuze, waar je uiteindelijk niet heel veel verder mee komt.

Zo gezegd is nog niet zo gedaan. Patronen laten zich nu eenmaal niet zo makkelijk veranderen. Met behulp van anderen en diverse methoden (bijvoorbeeld Byron Katie, 'The work') is dat patroon wel om te breien van slachtoffer naar regisseur; van externe locus of control naar interne locus of control. En soms kan het kwartje ook zomaar ineens vallen, doordat iemand je een niet meer te vermijden spiegel voorhoudt. Het zure is namelijk ook nog, dat mensen die in de slachtofferrol kruipen, het risico lopen juist minder empathie te krijgen van mensen in hun omgeving.

Ik was bang voor allemaal meewarige blikken in mijn richting vanmiddag, maar niets was minder waar. Iedereen om mij heen was met heel andere dingen bezig, en eerlijk gezegd, heb ik ook maar heel even om mij heen gespeurd. Ook ik was bezig met mijn interne locus of control. Het resultaat heb je net gelezen.