Zonnebloem

Mijn eigen koning worden LXII.

Terwijl de dagen alweer korten, duidelijk te merken aan de frisse temperatuur als ik 's ochtends op de fiets stap, doet de natuur er nog een schepje boven op, lijkt het. Het is de tijd van de uitbundige bloemen: dahlia's, gele en rode zonnehoed, lavendel, salie, Chinese roos, en vooral van mijn favoriet: de zonnebloem. Om te compenseren dat ze niet in onze tuin groeien, staan er in huis diverse vazen gevuld met die heerlijke gele vreugdebrengers. Ik kan er echt geen genoeg van krijgen, de kleur, de geur, de vorm; elke bloem is weer anders, en er valt zoveel aan te ontdekken.

Mijn liefde voor de zonnebloem dateert al van heel lang geleden, toen ik nog klein was en wij de zomervakanties in la douce France doorbrachten en we steevast op onze route naar het zuiden langs onafzienbare velden met zonnebloemen reden. Elke keer was het weer spannend om te zien of de mooie bloemhoofden naar ons gekeerd waren. Eens namen we zo'n bloemhoofd mee op de hoedenplank terug naar Nederland. Dat bleek geen succes; het bleek een exemplaar te zijn met een verborgen hoeveelheid vocht, wat bleek toen de stank van de schimmel niet meer te harden was...

Maar zelfs zo'n ervaring bracht mij niet van mijn adoratie af. Ik blijf het bijzonder vinden hoe uit zo'n klein zaadje eerst een fragiel kiempje ontstaat, en hoe dat vervolgens uit kan groeien tot zo'n ongelofelijk krachtige stengel, met z'n grote bladeren, en dan die kroon op het werk, die diepgele bloem, met dat mysterieuze hart. Zonnebloemolie en zonnebloempitjes zijn dan ook een vast onderdeel van ons menu, dat zal duidelijk zijn.

Voor mij is de zomer pas compleet als ik de eerste zonnebloemen heb gespot. Daarom trof het mij dat zoonlief één dezer dagen aankwam met een afgeknakte knop. Ik heb deze een ereplekje gegeven, goed vertroeteld en tot mijn grote vreugde liet de bloem haar verborgen pracht weldra zien. Dit alles riep bij mij de analogie op met sommige mensen of kinderen, die door welke reden dan ook hun knop gesloten hebben gehouden, en wachten tot de omstandigheden goed zijn om zich te tonen. Soms komt die omstandigheid, (bijvoorbeeld veiligheid) niet, of te laat, en verdorren ze in de knop. Maar als het wel lukt, dan kan er wel eens iets heel moois te voorschijn komen....En wat is het dan mooi dat je als medemens mag meehelpen of toekijken hoe zo iets zich voltrekt; eigenlijk zijn we dan een soort zonnebloem in het grote geheel van zonnebloemen, die elkaar samen dragen.

Wil je? Of niet?!

Mijn eigen koning worden LXI.

Laatst kwam ik weer een mooie uitspraak tegen: "Wie wil zoekt mogelijkheden, wie niet wil zoekt een reden". In eerste instantie herkende ik dat als de splitsing die ontstaat als in een gesprek de ene mens iets wil, wat de ander pertinent niet wil. Stel, je wilt een hond, maar je lief ziet dat niet zitten. Jij zoekt dan naar allerlei manieren waardoor dat wel gaat lukken; "ik kan hem tussen de middag wel uitlaten, dan rijd ik gewoon even op en neer naar huis". Terwijl je lief wijst op de katten die er al zijn, de tuin die dan ongetwijfeld omgewoeld gaat worden, het gedoe met oppas zoeken in alle vakanties, etc. Het wordt dan bijna een soort debate-wedstrijd, waarbij de één de ander probeert te overtuigen.

De overwinning die daar al dan niet uit voortvloeit heeft in mijn ogen trouwens maar beperkte waarde; stel de hond komt er, en hij plast de eerste week in elke hoek van de kamer. Wat gebeurt er dan: juist! Je lief wijst je fijntjes op het feit dat hij toch had gezegd waarom er vooral geen hond moest komen. Waarschijnlijk met de nodige triomf in zijn stem. Tja, is er dan wel een winnaar? Herkenbaar?

Maar natuurlijk gaat het niet om winnen en verliezen in relaties. Het gaat er om hoe je samen een twee-eenheid kunt vormen, terwijl ieder zich zelf kan blijven.  En hoe weet je of je jezelf bent, zodat je het kunt blijven?! Hoe weet je of dat wat jij wilt, ook datgene is wat je echt wilt? Ik besef me dat dit heel cryptisch klinkt. Het is volgens mij ook één van de moeilijkste 'bijwerkingen' (of noem het opdracht) van het mens zijn; dat je onderscheid leert maken tussen dat wat echt bij jou hoort, en dat wat er in de loop van de tijd door je opvoeding en de door jou aangelegde patronen bij is gekomen, wat eigenlijk niet echt bij jou hoort. Je immuunsysteem en je darmen zijn daar (meestal) meesters in...

Los van het feit of dat onderscheid maken op een gegeven moment redelijk lukt, zijn er momenten dat je iets niet of wel wilt. Daarin ligt voor iedereen de balans anders; focus je op alles dat je niet wilt, dan ben je dus continu bezig met redenen te verzinnen waarom iets niet kan. Focus je je alleen op dat wat je wilt, dan is je leven gevuld met het vinden van mogelijkheden, manieren om te zorgen dat datgene wat je wilt ook lukt. Probeer het verschil in energie tussen deze twee uitersten maar eens te voelen...En ik denk zelfs, dat als datgene wat je wilt, ook echt bij jou past, de energiekick die je daarvan krijgt, des te groter is! Wie wil dat nou niet?!

Levensdoelen

Mijn eigen koning worden LX.

Een paar dagen geleden kwam ik ergens op internet een prachtige uitspraak van een filosoof tegen over een denkspiraal waarin ik ook weleens beland. Ik dacht dat ik de site ergens had gebookmarked, maar na twee avonden zoeken geef ik het op. Kennelijk moet ik het echt zelf gaan formuleren...

Als ik de uitspraak vertaal naar mijn interpretatie, gaat het er om dat veel mensen bewust bezig zijn met hun gezondheid. Voor de één is dat omdat hij ziek is en beter wil worden, of wil voorkomen dat hij nog zieker wordt. De ander is gezond en wil dat graag zo houden. Nou is het begrip gezondheid heel breed op te vatten; dat omvat eetgedrag, slaapgedrag, drinkgedrag, hoeveelheid beweging, hoeveelheid stress, psychische gezondheid, leefomgeving, etc etc. Daar kunnen we echt heel intensief mee bezig zijn. Al dan niet dankzij al onze inspanningen zijn -of blijven- we heel gezond. En dan?

In feite hebben we dan 'tijd over': onze gezondheid wordt niet direct bedreigd. Het zou zelfs kunnen betekenen dat we dan dus langer leven. En wat doen veel mensen dan? Dan gaan ze op zoek naar een 'leuke invulling' daarvan. Maar dat kost vaak geld. Gevolg is dat mensen dan harder of meer gaan werken. Zo komen we dan weer in het volgende patroon terecht, met een nieuw doel. Gezondheid was namelijk het eerste doel, het tweede is geld. En wanneer hebben we voldoende geld? Wanneer is dat doel bereikt? Wordt het ooit bereikt? En dan? En zo kunnen we in een groot aantal patronen verwikkeld raken.

Daarbij is het vaak zo dat deze patronen door elkaar heen lopen, continu, of af en toe...Wat ik hiermee wil zeggen, is dat het heel makkelijk voor te stellen is, dat het al een levenstaak op zich is, om de doelen die samenhangen met de patronen te volbrengen. De hamvraag is echter: is dat wat we eigenlijk willen?? Even flauw gezegd, want het is niet mijn bedoeling enig oordeel te vellen, 'is dat alles' wat het leven ons biedt? Bovenstaande is natuurlijk gechargeerd, maar dat maakt dingen soms wel duidelijker zichtbaar.

In mijn optiek hebben we als mensen enorme mogelijkheden in ons, waarvan we vaak het bestaan niet vermoeden. Onder anderen door (angst voor) ziekte en (vermeend) geldgebrek laten we ons helaas vaak afleiden van die hogere potenties, terwijl de tijd waarin we nu leven zich bij uitstek leent om ze te (gaan) benutten. Gelukkig wordt dit door veel mensen ook gedaan. Maar kennelijk viel het de filosoof in kwestie ook op. Het blijft jammer dat ik de bewuste quote niet kan vinden. Echter, daar laat ik me nu niet door afleiden, twee avonden 'tijdsverspilling' is al genoeg ;-) Het gaat er uiteindelijk om wat die quote met mij deed en wat ik er vervolgens mee doe...een blog schrijven dus!

Snoeien

Mijn eigen koning worden LIX.

Misschien niet het meest logische om te gaan doen op de allerlaatste dag van de schoolvakantie, maar wij hebben grootschalig opgeruimd vandaag. Op de één of andere wonderbaarlijke manier raakt ons huis altijd weer gevuld met allerlei rommeltjes. Een zoon die als een ekster vaak thuiskomt met 'schatten' die hij op straat gevonden heeft, is daar deels de oorzaak van. Eens in de zoveel tijd is onze grens bereikt en gaan wij rigoureus de overdaad aan materie te lijf. Nou ja, we...ik moet eerlijk zeggen dat mij vaak al de moed in schoenen zinkt als ik er al aan denk. Ik vind het wel oké om bij een stapel die genomineerd is om weg te gaan naar ofwel Kringloop, ofwel prullenbak, een laatste oordeel te vellen.

Nee, laat mij maar lekker te keer gaan in de tuin. De groenbak was nog leeg, dus ik had de ruimte om me uit te leven. En ook dat was nodig; ondanks de droogte van de afgelopen weken, was onze tuin behoorlijk overwoekerd door boerenwormkruid, stinkende gouwe, wilde wingerd, en nog een aantal andere woekeraars. Op zich houd ik wel van het boerenwormkruid met die ragfijne blaadjes en die mooie gele ronde bloempjes, en van de kunstig gevormde blaadjes van de stinkende gouwe, waar dat prachtige (maar bittere) oranje sap uit komt als je een stengeltje afbreekt. Maar er zijn grenzen!

Toen we aan het eind van de middag de eindstand opnamen, beseften we opeens dat we met twee parallelle processen bezig waren geweest. Zowel onze inventaris als onze tuin was over onze grenzen gegaan. Dat gaf te denken...

Wat ik het lastige vind, is om de balans te vinden tussen het weelderig laten woekeren en tegelijkertijd binnen voor mij acceptabele grenzen blijven. Dat geldt evenzeer voor onze tuin, als voor het speelgoed van onze kinderen. Zowel natuur als kind geef ik graag de ruimte om hun ware wezen te tonen, maar dat levert meteen de valkuil op, dat dan mijn eigen wezen wordt overwoekerd, als ik er niet bij blijf. Het stellen van grenzen is een essentieel onderdeel in zowel tuinonderhoud als de opvoeding. Het mooie is, dat de kinderen het heerlijk vonden om mee te helpen; er kwam opeens weer vergeten speelgoed te voorschijn!

Met opgeruimde kamers, de nodige dozen in de gang met bestemming elders en met een vermoeid maar voldaan gevoel, zijn wij er in ieder geval helemaal klaar voor: de start van het volgende schooljaar! Ik ben benieuwd in welke schoolvakantie we weer zo'n slag gaan maken :-)

Synergie

Mijn eigen koning worden LVIII.

Een paar dagen geleden zat ik in de tuin, stil te genieten van het gezoem en gefladder van bijen, hommels, vlinders en andere gevleugelde vriendjes, die druk aan het fourageren waren bij de vlinderstruik, de gele zonnehoed, de kogeldistel en het leverkruid. Het leek wel een balletuitvoering met bijna onhoorbare muziek, volledig harmonieus, elegant, een prachtig schouwspel onder een strak blauwe hemel. Ik denk dat de spelers erg druk waren met hun werk, maar ik werd er helemaal blij en rustig van. Een beetje vergelijkbaar met het gevoel dat ik krijg als ik het onophoudelijke ruisen van de zee hoor en me besef hoe dat ritme dag en nacht doorgaat, als een eeuwige ademhaling.

Naast het rustgevende gevoel, laat dit alles me soms ook heel klein voelen. Ik besef me dat de wereld al heel lang bestaat en haar rondjes draait, dag in, dag uit, jaar in, jaar uit, millennia lang. Seizoenen komen en gaan, water zoekt en vindt zijn weg en vormt daarmee de aarde. Planten groeien en vergaan op een gegeven moment, kiemen voor een volgende generatie achterlatend. Duizenden diersoorten bevolken de aarde, in populaties die ook weer een golfbeweging laten zien. En de mens, die komt eigenlijk pas net kijken in dit tafereel.

De mens, goed beschouwd zijn we maar een stipje in het geheel. Echter, de mens heeft de prachtige mogelijkheid om het denkvermogen te combineren met hart en handen. Als kind verwonderde ik me al over alles wat ik om me heen zag, en wat door mensen gemaakt was. Tegenwoordig sta ik daar veel minder vaak bij stil. Hoewel ik me afgelopen weekend bij het Dranouter festival echt heb zitten verbazen hoe de grote tent (kajam) in elkaar is gezet. Dat vergt echt denkwerk en samenwerking.

En dat vind ik zo prachtig, dat wat er ontstaat als mensen samen gaan werken en er de mogelijkheid is voor synergie; het moment dat de afzonderlijke bijdragen versmelten en niet bij elkaar optellen, maar zich vermenigvuldigen. Dat is ook een vorm van chemie. Je komt samen met elkaar in een vorm van flow, vergelijkbaar met het winnende voetbalelftal dat ogenschijnlijk moeiteloos het ene na het andere doelpunt scoort. Terwijl ondertussen de tegenpartij, met stuk voor stuk getalenteerde spelers, zich in de rondte tobt.

Als we goed kijken naar de natuur, kunnen we dit nog veel vaker bewerkstelligen. Het gaat erom dat je je eigen talenten gebruikt, het oordeel over anderen loslaat, je richt op je doel en dat je je daar onvoorwaardelijk voor in wilt zetten. Tja...dat is voor het ego, dat we als mens ook kado hebben gekregen, niet altijd even makkelijk!

Muziek

Mijn eigen koning worden LVII.

Ging mijn vorige blog over dansen op muziek die anderen niet kunnen horen, afgelopen lang weekend waren we met ons hele gezin bij Dranouter festival in Vlaams heuvelland, waar ik heerlijk heb kunnen dansen. En de muziek was echt door alle festivalgangers -en ver daarbuiten- goed te horen! Wat is muziek toch een bijzonder fenomeen; dat een complex patroon van trillingen in staat is  om zoveel te weeg te brengen bij mensen. Muziek raakt, het kan je blij, verdrietig, moedig, angstig, sensueel, opgejaagd, ontspannen maken, en nog meer dan dat alleen. Of het nu wordt voortgebracht door een solerende lijster, of door een heel philarmonisch orkest, de effecten kunnen even magistraal zijn.

Muziek fascineert me al vanaf mijn vroege kindertijd. Ik neuriede altijd graag deuntjes, vooral onderweg in de auto. Heerlijk om het monotone geluid van de motor aan te vullen met mijn eigen melodieën. Toen ik al wat ouder was en veel op mijn kamer naar de radio luisterde, verwonderde ik me over het feit dat er zoveel verschillende liedjes waren; het moest toch een keer op raken?! Gelukkig is dat tot op heden nog niet het geval geweest, kennelijk kunnen we putten uit een oneindige, heerlijke bron.

Wat zou een leven zonder muziek zijn? Muziek hoort bij de mensen zoals voedsel en ademlucht. Ik ben niet zo bijbelvast, maar ik vermoed dat Adam en Eva al muziek moeten hebben gemaakt- misschien kwam de slang daar wel op af ;-) In muziek kunnen we kwijt wat met woorden soms niet lukt. 'O sole mio' was anders ook nooit zo'n beroemde oneliner geworden. De mooiste muziek ontstaat vaak ook op momenten van uiterste zielenood. Kijk alleen al naar bijvoorbeeld het leven van Billie Holiday en Amy Whinehouse, dat nou niet bepaald barstte van gelukkigheid. Is het ondanks of dankzij de heftige levens die muzikanten er vaak op na houden, dat er zoveel mooie muziek ontstaat? De zangers van Fleetwood Mac, Boston, Nirvana en Inxs en Herman Brood kunnen het ons helaas niet meer vertellen; het leven was voor hen uiteindelijk te zwaar.

Maar gelukkig hoort muziek ook helemaal bij blije momenten in het leven; bruiloftsmuziek, polonaise, hoempapa, fanfare; niet meteen de meest fijnbesnaarde voorbeelden, maar dat lijkt ook bijna niet te kunnen bij een overweldigend gevoel zoals echte blijdschap met zich meebrengt. Een blij kind kun je ook niet vragen een beetje minder blij door de tuin te rennen, te huppelen en te springen...

En, misschien wel het mooiste van muziek is, dat iedereen het kan begrijpen, zonder elkaars taal te verstaan. De vier jaargetijden van Vivaldi wordt over de hele wereld begrepen...al valt dan de zomer in Australië tijdens onze winter. Dat bleek ook weer afgelopen weekend: we stonden daar met duizenden wildvreemden om ons heen naar dezelfde muziek te luisteren, en het voelde op sommige momenten alsof we één waren. Prachtig.

Dansen in het leven

Mijn eigen koning worden LVI.

Vandaag moest ik opeens weer aan de volgende uitspraak denken:
"And those who were seen dancing were thought to be insane by those who could not hear the music. Nietzsche". Het geeft aan hoe moeilijk het soms is om iemand iets uit te leggen. Of nee, eigenlijk staat er gewoon wat heden ten dage ook nog steeds veelvuldig voorkomt: mensen zien iets wat ze niet kennen, en plakken er een etiket op: gek, naïef, fout, onjuist, niet waar, bedriegelijk, etc etc. En van die gedachte zijn ze vervolgens ook niet meer af te brengen. Ik  hoef denk ik alleen al het voorbeeld te noemen van de (ver)oordelen die vaak heersen over niet-reguliere geneeskunst...

Zonder de hele discussie over al dan niet reguliere geneeskunde aan te willen zwengelen, vraag ik me regelmatig af hoe het komt dat sommige hoog-opgeleide, wetenschappelijk geschoolde, kritische medemensen niet in staat zijn om open-minded, zonder vooroordelen, naar verschijnselen te kijken die niet in hun huidige wereldbeeld passen. En sterker nog, veel van deze mensen zetten zich er zo fel tegen af, dat ze ook nooit meer de kans willen nemen om nog een keer met andere ogen te kijken. Ik vraag me stiekem wel eens af of ze zich eigenlijk wel bewust beseffen dat ze dit zo doen. Het kan natuurlijk een automatisme zijn, een patroon, dat er langzaam in geslopen is, als een soort verweer tegen de angst 'het niet te weten'. Dit zijn vaak de mensen die het stelligst een mening verkondigen.

Ik vind het juist altijd reuze fascinerend als ik tegen dingen aanloop waar ik niets van begrijp. Mij is met elk stukje kennis dat ik vergaar, steeds duidelijker geworden hoeveel er nog is dat ik niet ken, niet begrijp. Dus als ik de kans krijg een ontmoeting te hebben met het onbekende, voel ik me bij wijze van spreken zo blij en verwonderd als een kind, dat net een nieuwe speeltuin ontdekt heeft. En zoals dat natuurlijk ook geldt voor sommige attracties in speeltuinen, kan het zijn dat ik bij nader inzien een nieuw onbekend onderwerp toch niet zo interessant vind, en dan 'huppel' ik gewoon weer verder. Maar het feit dat die 'speeltuin' er is, werkt enorm inspirerend en voedend op mij.

In dat opzicht krijg ik ook vaak les van mijn kinderen, die continu bezig zijn met het ontdekken van de wereld om zich heen. Ze vragen mij vaak de oren van het hoofd over wat ze allemaal zien en tegenkomen. Ik vind het dan ook een echte uitdaging om te proberen ze niet te veel vast te pinnen met de wereldbeelden die ik zelf al dan niet bewust heb vergaard. Ik hoop dat ze zo lang mogelijk hun ogen open houden voor alles wat er is, niet te snel in een oordeel schieten en zich zo lang mogelijk kunnen blijven verwonderen. Dus niet te gauw hun rugzakjes te vullen met oude, bekende, statische kennis, maar vooral hun eigen vuur te ontsteken, hun talenten te laten verschijnen, zodat ze op hun eigen manier een bijdrage kunnen leveren aan het mooier en beter maken van deze wereld. Ik hoop dat zij altijd kunnen blijven dansen op de muziek van het leven, ook als anderen om hen heen ze voor gek verklaren. Daar kan ik dan nog wat van leren :-)