Mijn eigen koning worden XXX.
Vanavond tijdens de avondwake, waar we zongen voor een overleden mede-koorlid, werd dit mooie gedicht voorgelezen. Het is een bekend gedicht, en toch ontdek ik er elke keer weer iets nieuws in. Nu raakte het me, dat volwassen mensen kennelijk niet meer in staat zijn om zich te verbinden met iets dat zich misschien het beste laat omschrijven als totale liefde. Is het onze ratio, die probeert te verklaren, wat niet in woorden uit te leggen is, maar wat alleen via het hart kan worden gevoeld? En gebeurt dit niet veel vaker met dingen, die we met onze ratio niet kunnen begrijpen, en die we dus niet toelaten, niet willen geloven?! Wie zijn wij eigenlijk dat we denken dat wij alle wijsheid in pacht hebben? Ik voelde me weer even heel klein, maar wel heel veilig, in de schoot van het prachtige universum, met al haar verborgen wijsheid.
VOOR EEN DAG VAN MORGEN
Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw,
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.
Hans Andreus
Uit: Al ben ik een reiziger (1959)
Mijn eigen koning worden XIX.
Welke regering is de beste? Die regering die ons leert onszelf te regeren. - Goethe
Over koningschap gesproken! Bovenstaand citaat (met dank aan Twitter en @NatureRunsWild) geeft precies weer waar mijn blogs in oorsprong mee begonnen zijn; mijn besef dat ieder mens zelf de beslissing kan nemen de regie, de regering, over zichzelf ter hand te nemen. Dit klinkt misschien wel heel serieus en zwaar zo, maar ik bedoel er mee te zeggen dat de mens als enig levend wezen zelfbewustzijn heeft. Met dit zelfbewustzijn kun je op een gegeven moment tot het besef komen dat je jezelf kunt regeren, kunt sturen. Als je jezelf niet regeert, laat je je leiden door je impulsen, je instinct, je onderbuik; eigenlijk wat een dier ook doet dus. Ik ben een hond, ik zie een kat, ik ga blaffen en moet achter die kat aan.
Er zijn natuurlijk diverse gradaties van regeren, door de dag heen, en door je leven heen. Als baby is er nog geen sprake van regering, van sturing, en als je slaapt (gelukkig) ook niet. En 's ochtends vroeg reageer ik wellicht anders op een opmerking die mij irriteert, dan als diezelfde opmerking 's middags zou zijn gemaakt. De vraag is wanneer ik mij bewust ben dat ik mezelf aan het regeren ben. En wat houdt dat regeren dan in?
Je zou kunnen denken dat regeren wil zeggen dat je je emoties onderdrukt, net als een koning die vroeger zijn onderdanen onderdrukte. Volgens mij is dat niet wat regeren is. Jezelf regeren is, onder anderen, dat je als een soort objectieve waarnemer naar jezelf kunt kijken en vanuit diverse blikrichtingen naar de situatie kijkt waarin je je bevindt, voordat je 'ongefilterd' reageert. Jezelf regeren is ook goed naar jezelf durven kijken, naar je zon- en schaduwkanten en die allebei te zien als onderdeel van wie je bent. En dan denk ik zelf niet dat het de bedoeling is dat als je vindt dat jouw schaduwkant is dat je moeite hebt om rekening te houden met anderen, dat je dat dan maar laat voor wat het is, met de opmerking "zo ben ik nu eenmaal, dat is de aard van dit beestje" ... De uitdaging, denk ik, is enerzijds jezelf te accepteren zoals je bent, en anderzijds de ontwikkelmogelijkheden aan te pakken die er zijn. Nee, regeren is niet makkelijk!
En extra lastig is, dat we dit ook niet automatisch van iemand anders leren. Deze leergang speelt zich in ons binnenste af, je kunt de voortgang niet direct meten. Dat hoeft ook niet. Maar ik zou het geweldig vinden als er op school tenminste enigszins aandacht aan zou kunnen worden geschonken; kinderen bewust maken van het zelfbewustzijn en welke kansen, maar ook verantwoordelijkheid, het ons als mens geeft. Er zijn ongetwijfeld scholen waar dit aan bod komt, direct, dan wel indirect. Maar de beste regering zou wat mij betreft de regering zijn, die faciliteert, die stimuleert, die enthousiasmeert, die voorleeft, dat jezelf regeren onlosmakelijk bij het mens zijn, het mens worden, hoort. Uiteindelijk helpen we daar de hele wereld mee.
Mijn eigen koning worden XXVIII.
Sinds ik met deze blog begonnen ben, heb ik me regelmatig afgevraagd wie ze leest; ik kan per blog de statistieken zien, maar nooit wie het heeft geopend. Af en toe krijg ik leuke reacties, waar ik dan weer over na denk en weer reageer. Die reacties staan soms onder de blog, maar gaan ook wel eens via mijn gewone mail, of in de wandelgangen. En dat vind ik prachtig, want dat is ook een soort chemie, wat er dan nog plaats vindt; een stukje navertering eigenlijk. Daarom vond ik het heel erg leuk dat ik vandaag door 3 verschillende mensen werd aangesproken over mijn blog. Vooral blijven doen hoor!
Door die gesprekken werd ik me ervan bewust, dat er ergens toch een stukje onzekerheid zit (of is het een vorm van angst): doe ik het wel goed genoeg? Terwijl ik begonnen ben met de blog om zelf te onderzoeken op welke manieren ik me als mens verder kan ontwikkelen. Ont-wikkelen, zoals een vriendin me vandaag nog eens mooi hielp herinneren. We zijn ingewikkelde wezens en door te ontwikkelen komen we dichter bij de kern van wie we zijn. Vanavond zat ik daar dus allemaal nog eens over na te denken en toen kwam opeens het prachtige stuk tekst van Marianne Williamson bij me naar boven en ik ga het hier opnemen, omdat ik het graag deel met anderen en omdat ik het niet vaak genoeg kan lezen.
Onze diepste angst
Door Marianne Williamson
Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
Onze diepste angst is dat we mateloos machtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis
Dat ons het meest beangstigt.
We vragen ons af
Wie ben ik om briljant, prachtig, talentvol, fantastisch te zijn?
Eigenlijk, wie ben jij om niet te zijn?
Je bent een kind van God.
Je speelt dat je onbelangrijk bent
Dat dient de wereld niet.
Er is niets verheffends aan je kleiner maken
Zodat andere mensen om je heen zich niet onzeker voelen.
We zijn allemaal bedoeld om te stralen,
Zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om te manifesteren
De glorie van God dat is binnenin ons.
Het zit niet alleen in sommigen van ons;
Het zit in iedereen.
En als we ons eigen licht laten schijnen,
Geven we onbewust andere mensen toestemming om hetzelfde te doen.
Als wij bevrijd zijn van onze eigen angst,
Bevrijdt onze aanwezigheid automatisch anderen.
Opmerking: Dit inspirerende citaat is overgenomen uit Marianne Williamson’s boek A Return to Love. Het gedicht wordt vaak aan Nelson Mandela toegeschreven, maar Marianne Williamson is de oorspronkelijke auteur.
Mijn eigen koning worden XXVII.
Mijn rondje door de tuin vanavond vlak voor het donker werd, mondde uit in een stiekeme onkruidverwijderingssessie. Zoals dat vaker gaat als ik naar buiten loop om bijvoorbeeld even iets in de groencontainer te gooien, viel mijn oog op onze rijkelijk groene border aan die kant van het huis. Onze zoon had iemand vandaag heel blij gemaakt met een bosje zelf geknipte lelietjes van Dalen, en ik was wel benieuwd hoeveel er eigenlijk nog stonden na zijn uitdunactie. Zoonlief kennende houdt hij niet van half werk...Tot mijn opluchting stonden er nog veel van die prachtige, tere, fijn gevormde bloemetjes, veelal ook verstopt tussen het andere oprukkende groen.
Dat oprukkende ruimte vullende groen leek in eerste instantie volledig te passen in de oorspronkelijke vegetatie van de border in kwestie. Toen ik toch wat beter ging kijken met welke types onze lieve lelietjes van Dalen zich ophielden, zag ik tot mij schrik dat er toch wat ongenode gasten tussen gekropen waren. En niet de kleinste en subtielste soorten! Zo stonden er opeens verscheidene bosjes met Look zonder look. Dit plantje heeft toch eigenlijk wel een speciale plek in mijn hart. Ik weet nog goed dat ik het voor het eerst in onze tuin ontdekte en hoe ik het zorgvuldig liet staan, omdat ik zo onder de indruk was van de ragfijne witte bloemetjes. Het combineert ook mooi met de lelietjes van Dalen. Tot mijn verbazing groeiden al die subtiele plantjes maar door en door, tot ze uiteindelijk boven alle anderen uit troonden met wel bijna een meter hoogte, waarbij de onderste bladeren aan de stengel behoorlijk groot waren geworden, en met veel zaadjes...
Een zelfde soort verhaal geldt voor de Bosanemoon. Het eerste jaar was ik gecharmeerd van het mooie ingesneden blad en de subtiele witte bloemetjes, met dat hele kleine gele hartje. Totdat deze plant zich werkelijk overal naar toe verspreidde, en de andere planten ging overwoekeren. Toen moesten er toch wat beperkende maatregelen worden getroffen. Ja, en dan de lange grashalmen, in al zijn verschijningsvormen. Ik sta er altijd weer van te kijken dat het al bloeit voordat ik het heb ontdekt. En gras is echt geniepig, in de zin dat het altijd wortelt tussen de planten waar je extra zuinig op bent, zoals de vorig jaar geplante Hortensia's en dan het liefst ook nog echt om de takken heen op de plek waar ze uit de aarde komen.
Nadat ik hier weer bij stil had gestaan, heb ik deze ongenode gasten toch opgepakt en gedoneerd aan de groenbak, waardoor ze straks als compost een tweede leven tegemoet kunnen gaan. En eigenlijk werkt het met alle materie om je heen ook wel zo; er verschijnt continu materie om je heen, deels gewenst en deels ongewenst. Je kunt heel rigoureus alle ongewenste zaken uit je leven bannen, maar dan loop je ook de 'gelukkige toevallen' mis. Zo heb ik nu een hele tuin vol met vergeet-mij-nietjes bijvoorbeeld. Je kunt ook alles willen bewaren, want "je weet maar nooit wanneer het ooit van pas komt". Ja, maar intussen ligt je zolder vol oude troep en kun je je schooldiploma er niet meer tussen vinden, op het moment dat je dat net nodig hebt.
Ook hier geldt de kunst van zelf het midden zoeken, en datgene aan materie om je heen te hebben, wat bij jou past. En niet dat het past, omdat je nu eenmaal een verzamelaar bent, maar dat het past, omdat jij je daar fijn bij voelt. Ik stond altijd te boek als sloddervos en als iemand die moeilijk afscheid nam van spullen. Het grappige is, dat dat in de loop van de jaren enorm veranderd is - en een dynamisch huishouden met kinderen in een huis met niet al te veel bergruimte heeft daar ook een zekere dwingende rol in gespeeld-, maar dat mensen die mij nog van vroeger kennen, mij nog steeds door die bril bekijken. Eerlijk toegegeven, een steriel huis zal ik nooit krijgen, ik heb gewoon bij veel op het eerste oog onbenullige spulletjes wel een verhaal. Maar in tegenstelling tot mijn vroegere habitat, waar het gehalte aan 'ongenode gasten' echt te hoog was, voel ik me nu (meestal) erg prettig in mijn huidige huis, waar wel een zekere vorm van 'immigrantenbeleid' heerst en dat is het grote verschil. En dat zie je mooi weerspiegeld in onze tuin! Hee, had ik niet al eerder een blog geschreven over de natuur als spiegel...?!
Mijn eigen koning worden XXVI.
Vanwege gebrek aan inspiratie en energie, blog ik vandaag een inspirerend verhaal dat ik laatst via Twitter oppikte en dat zo mooi de beperkingen van ons oordeel laat zien:
Een boer woont in een arm dorpje. Hij wordt door iedereen beschouwd als rijk, want hij heeft een paard dat hij gebruikt om mee te ploegen. Op een dag gaat het paard ervandoor. Zijn buurman vindt het vreselijk, maar de boer zegt alleen maar: “Wat is pech en wat is geluk?”
Een paar dagen later komt het paard terug. Het brengt ook nog een wild paard mee. Zijn buurman vindt dat de boer veel geluk heeft gehad, maar de boer zegt alleen: “Wat is geluk en wat is pech?”
De volgende dag probeert de zoon van de boer op het wilde paard te rijden. Het paard werpt hem af en de zoon breekt een been. De buurman toont zijn medeleven, maar de boer zegt opnieuw: “Wat is pech en wat is geluk?”
Een week later komen militairen naar het dorp om jonge mannen te recruteren voor de verplichte dienst. De zoon van de boer willen ze niet hebben vanwege zijn gebroken been. De buurman laat weten dat hij toch wel geluk heeft gehad, maar de boer zegt weer: “Wat is geluk en wat is pech?”
(Zie ook: http://www.voorpositiviteit.nl/176-is-geluk/)
Mijn eigen koning worden XXV.
Uitgeput na een dag vol indrukken in de Efteling, vraag ik me af waarom we en masse zo'n pretpark bezoeken. Hoewel, voor sommigen is het een bezoeking :-) Ik moest er ook jaren niets van hebben en mijn kinderen werden meewarig aangekeken als ze vertelden dat ze nog nooit in de Efteling waren geweest. Maar, soms is het goed eens van je principes af te stappen, en zo togen wij vanmorgen in een touringcar vol met buurtgenoten op weg naar Kaatsheuvel.
We hadden geluk met het weer en met het relatief lage aantal bezoekers, dus dat begon al goed. Omdat ons gezin een mix is van 'durfallen' en -laten we zeggen- voorzichtigere types, splitsten we ons na de droomvlucht op; de ene helft ging griezelen en gillen in allerlei attracties met een hoog desoriënterend karakter, terwijl de andere helft ging genieten van de magie van mooie vergezichten, sprookjes en meerkoetnestjes aan de waterkant.
En zowaar, ik ben gaan begrijpen wat al die mensen er toe brengt om zo'n massa-activiteit op te zoeken. Want wat was het heerlijk om me mee te laten voeren naar een droomwereld, gevuld met elfjes, kaboutertjes en mooie natuur; mijn ratio die me normaal gesproken voorhoudt dat het allemaal nep is, had ik op de parkeerplaats achtergelaten (volgens mij komt dat onder meer doordat je begeleid door muziek naar het mooie entreegebouw loopt), dus ik keek rond met de blik van een kind; heerlijk!
Toen we nog kind waren was onze wereld nog veel meer gevuld met magie dan nu we volwassen zijn; Sinterklaas en de Paashaas waren levensecht, sprookjes leefden en de grotemensenwereld was nog ver weg. En wat was dat een heerlijke, zorgeloze tijd. Maar kleine mensen worden groot en helaas verliezen we dan vaak het meeste van de magie uit onze kindertijd. Behalve in de Efteling, daar kunnen we dat weer voelen, als we willen. En omdat alléén de magie een beetje soft is, is de combinatie met kicks krijgen een hele logische: een ander gevoel uit de kindertijd is de euforie van het overwinnen van iets; de eerste keer fietsen zonder zijwieltjes, het halen van je zwemdiploma, van de hoge duikplank durven, je eerste vriendje, etc.
Dan rijst bij mij de vraag: kennelijk hebben we dus toch de behoefte deze magie en 'kicks' te ervaren, waarom proberen we dat dan niet in ons dagelijkse leven voor elkaar te krijgen?! Dus niet alleen via Efteling, reizen naar verre oorden en spannende activiteiten zoals bijvoorbeeld bungee jumpen. Het antwoord is volgens mij omdat dit innerlijke activiteit van ons vergt. Het is vele malen gemakkelijker dit 'passief' te ondergaan op boven beschreven manieren, dan om in jezelf op zoek te gaan naar de manier waarop jij zelf de magie en de 'kicks' in je leven (terug) krijgt. Het klinkt ook veel leuker op Facebook of bij een verjaardag om te vertellen van je bezoek aan de Efteling, dan opgewonden te vertellen dat je vandaag de rododendrons betoverend mooi hebt zien bloeien en dat dat je een 'kick' gaf...
Mijn eigen koning worden XXIV.
Vanavond heb ik naar een prachtige film gekeken, "Chocolat" met Johnny Depp als een mooie 'zwerver, levend op een boot', die zich nergens wil vestigen omdat hij dan aan de verwachtingen van anderen moet gaan voldoen. Hoofdpersoon is een vrouw die ook van plek naar plek trekt, net als haar moeder, haar oma, en al de vrouwen voor hen. Haar doel is om mensen kennis te laten maken met de geneeskracht van chocola en om mensen te helpen.
Ik vind het een geweldige film, los van het feit dat ik gek op chocolade ben; hij laat zoveel van de menselijke eigenschappen zien, en wat we elkaar en onszelf aandoen, door niet onze passie te volgen, door onszelf niet trouw te zijn. Tegelijk laat hij ook hoop en vertrouwen doorschemeren. Deze film maakt op mij net zoveel indruk als de film "as it is in heaven"; daar wijd ik vast over niet te lange tijd ook een blog aan.
Daarom vandaag een korte blog, want de kern van de film wil ik graag vasthouden: het gaat er niet om wat we ons ontzeggen, wat we laten, wat we niet doen...het gaat er om wat we omarmen!
